Saturday, October 14, 2017

Блузирање (222-252)

(прва кавадаречка колумна)

“Децата од нашата улица“ – Неџати Зекерија
“Зоки Поки“ - Оливера Николова

(книгите кои не ги прочитаа кавадаречките транзициски мераклии за политика)


Значи да се повториме од годините наназад: Кавадарци е град без тротоари; Кавадарци е град со хаос по улиците и булеварите... И што е најсимптоматично, Кавадарци последниве неколку месеци стана повторно нечист град. Катастрофалното влијание на изминатите години, ни се врати како камен по наша глава: Цело лето кавадаречките улици не видоа капка вода, асфалтот во моментот е покриен со некоја мрснотија (слична е состојбата со тротоарите од старата автобуска натаму, на потегот на ул. “Илинденска“ од Водната заедница до Стопанска банка и надолу по ул.“7-ми Септември“, па и на тоа ледината од плоштад без гранка зеленило и тоа дупката наречена “амфитеатар“ - прашајте ги археолозите/архитектите/уметниците поконкретно како се вика “градбата“), така да – Џабе везеш блузеру!
Викендот кој ни престои ќе се преброиме (колку и тоа да звучи грдо). Според моменталните градски банана состојби – ама баш буквално ќе се преброиме. На оние кои го сакаат Кавадарци и на оние кои сакаат да имат корист од Кавадарци. Ама ептен буквално. Ќе бидеме град, чии перспективи се големи, чиј модерен средноевропски архитектонски и економски код се подразбира или ќе бидеме паланка/касаба низ која ни се шетаат партиски полицајци (аман од униформи!) и не дај боже утре Ердоган, Орбан, Додик, Вучиќ и сличните да ни прошетат по “Илинденска“, та да му мафтаме знаменца... Арно ама, градот ќе продолжи да дише, урбаното подземје ќе живее. Особено поради тоа што е рането, а со тоа и поопасно по руралните накази кои изминатите години жестоко нагазија по градското живеење. На пример: Се ветува дека Кавадарци ќе има велосипедска патека од Ваташа до Моклиште. Да, океј, велосипедистите кои се движат надвор од градот и населените места, рекреативците и треба да го имаат тој потег на движење. Што со нас велосипедистите кои секојдневно се движиме низ градот и неговите факинг улици?! Да ги продадеме велосипедите и да седнеме по тоа узурпаторско/тротоарските  летни бавчи на кафеаните и кафулињата и да се топориме со по едно еспресо цел ден?! Ма немојте приказни за мали деца. Па со моменталната констелација во Кавадарци, ниту пешаците немаат простор за функцинирање. И нешто многу поважно - Господари на градот не ни се потребни. Ниту пак квази хуманитарци со сопствени возила. Кавадарци не е на продажба?! Не, Кавадарци има потреба од луѓе – домаќини. А домаќинлукот подразбира – да има за сите. И да, да не заборавиме на една основна работа, работа која градот го прави град – културата и уметноста. Ништо бре не слушнавме за најбитниот сегмент од градското живеење. Само трошки. 
И да заокружам за изборите со две реченици (?!). На Кавадарци не му е потребен менаџер, на Кавадарци му е потребен Градоначалник. Човек кој е добредојден во сечиј дом. Човек, чија партиска припадност нема да биде одлучувачка, туку четирите години фукнција ќе ги извршува беспрекорно и нема да размислува за тоа дека ако добие уште еден мандат, та вторите четири години да му бидат да си го “нап’не мемето“ и да не врати назад уште за десет години. А такви беа сите досега. Демек градоначалници, а? Плаќаме данок, па за нас како одговорни граѓани на (сеуште, колку - толку) град Кавадарци е најважно дека нема да се сведе на панаѓурско место. 
Неговото величество Граѓанин на град Кавадарци е на потег. Никакви партиски рекети не можат да бидат над основното граѓанско право – да се даде глас на демократски избори. И нека никој, повторувам, никој нека не ви продава приказни дека кога ќе застаните зад тоа гласачкото пано, дека треба да се потресувате дека некој “озгора“ гледа за кого гласате. Не, Вие сте Господар на тој простор и Вие одлучувате како ќе изгледа животот наредните четири години во нашата заедничка локална заедница наречена – Кавадарци!
П.С. Петок е... Почеток на викендот. Ова ќе биде бурен викенд секако. Не дека така сакаме, туку така ни е наметнато. Пола век битисувам во овој град. Од денот на моето раѓање. Во недела сакам Кавадарци конечно да осознае дека е град, а не нечија приватна прчија. Доста е бре! Да си дадеме шанса себеси. Барем малку.

By
Марјан Т.
Бул.“Џон Ленон“ 3

Кавадарци

Friday, September 22, 2017

Блузирање (221-251)

(прва кавадаречка колумна)

Се јавувам по двеста пеесет и први пат, онака, самобендисано, како прва кавадаречка колумна. За жал, сеуште прва и последна. Море не за жал, туку за жалење, колку тоа ние си го сакаме Кавадарци, та не се осмелуваме еден издржан збор критички да кажеме против него. Не, вие кои што молчите всушност и не го сакате Кавадарци, баш ве заболе за него. А бе едно нешто да сте сториле за него, баш би било фино...
А приказната за денес вели вака: Во петокот, на 15 септември 2017, на Кавадарци му се случи вистински рокенрол ден… Се започна некаде после четири попладне, по местењето на озвучувањето и осветлувањето. Тонска проба и ете ти го времето за мастер класот по бас гитара и контрабас на дипломираниот џез контрабасист Петре Ангелов Фиш (Деца на сонцето, Журнал, Перо и Пикси, Абдомен...). Фини моменти со џез стандарди со екипата на Перо (бас/контрабас, саксофон и тапани), лежерно предавање за заинтересираните на мастер класот, едно џез/блуз/фанки попладне за паметење.
Да, со Перо Фиш започна Манифестацијата “Кога Кавадарци свиреше Rock’N’Roll – 25 години од првиот Тиквеш Рок Фест“, во организација на Здружението за алтернативна култура “Алтер Центар“ Кавадарци, подржана од Министерството за култура на РМ како дел од експресниот културно-уметнички воз наречен “Нов културен бран 2017“, а во, денес помпезно наречениот  “Парк на револуцијата“, нам добро познат како “Полициското паркче“. И фино, баш фино течеше денот. Закажаната рок трибина беше еден тивок пријателски разговор меѓу еднаквите, всушност како што се тивки најдобрите рок музичари од сите генерации во Кавадарци кои низ годините наназад немаат никаква подршка од градот (со ретки исклучоци, колку да се потврди правилото), а никаде не се пожалиле, оти во суштина се тоа што се – рок музичари. Се друго е некоја ефтина лага на која се фаќаат политичките мутанти од разно – разни провиниенции, празноглави ебиветровци кои рокенролот го имаат само како приказна кога има избори за нешто, во држава во која изборите се секојдневие. Оти, да се разбереме, рокенролот не е само музика, рокенролот е начин на живеење.
И да не го тупам, вечерта кулминираше со извонреден рок концерт со, овде слободно можам да кажам, првата лига на кавадаречкиот рокенрол. Тоа се денес “Leksikon” (со Виктор, Дејан, Оли и Ана), “Bad-Ass-All” (со Рики, Ристе и Орце) и “Smoke Shakers” (со Цви, Ристе, Орце и Рики). Бендови кои можете слободно да ги ставете на било која европска фестивалска сцена и да не му ја мислите. Ќе ве направат горди. И да, најважното. Таа вечер, над 450 кавадарчани, гости од соседните места и градови, од сите генерации, беа разиграна и насмеана публика. Од името на “Алтер Центар“ фала му на сите кои таа вечер беа со нас, било како подржувачи, било како публика. Ако не друго, ете вонсерискиот рок тапанар, еден од последните урбани трубадури во градот - Тошо Гранде е само доказ дека рокенролот во Кавадарци не е мртов, оти неговиот самоиницијативен перформанс со неговиот мотор на тема од “Led Zeppelin” е потврда дека рокенролот само ја чека својата следна шанса. И да ја завршиме оваа приказна со моментот со кој всушност и започна. Со ретро - модерниот оригинален плакат за Манифестацијата, авторство на Билјана Соколова.
П.С. Што се однесува до “Тиквеш рок Фест“ во сите негови верзии, приказната беше раскажана на лице место. Овде може само да се каже дека и покрај толку години, таа не е мртва и, зошто да не, може да доживее свое фино продолжение. А како дел од “Алтер Центар“, можам само да потврдам дека алтернативната култура и уметност живее низ градот (и покрај своевидниот иселенички егзодус на урбаниот дел од градот) и не е никаква конкуренција на официјалните институции, туку само надополнување на она што му недостасува на Кавадарци. А му недостасува само малку почит кон “поинаквите“, креативците и сите оние кои сеуште сакаат Кавадарци да биде пристојно место за живеење.

By
Марјан Т.
Бул.“Џон Ленон“ 3

Кавадарци

Sunday, September 17, 2017

Блузирање (220-250)

(прва кавадаречка колумна)

Заминува и септември 2017. Со него и летото во Кавадарци започнува да ги одбројува последните денови. Денешниот впечаток е дека додека постираме сликички од плажи по социјалните мрежи, големата секојдневна слика од Кавадарци сведочи дека градот остана без тротоари. Зонското паркирање исчезна некаде меѓу потпишаниот договор (со непозната фирма за јавноста?!)  и наталожената прашина по градските улици и булевари, а покрај засмрдените контејнери без капаци, искршените корпи за отпадоци и тревниците полни со ѓубре. Плус Градскиот плоштад. Сликата се кажува, а? Во септември замина и најнесреќното издание на “Тиквешкиот гроздобер. Настрана тоа што беше катастрофално, беше и тажно. Толку за тоа. Во претходните изданија на оваа самобендисано наречена “прва кавадаречка колумна“ кажав доволно за оваа манифестација. Некој друг сега нека му ја мисли како беа потрошени парите на граѓаните на Кавадарци.
Во политичките заебанции не би навлегувал, барем не сега, има време за тоа наредните денови, нели. А и летото сеуште трае, па не би се занимавал со маргиналци и сончогледи. Би се занимавал бар за кратко, со нешта кои ми ствараат контраверзи, ем ме прават среќен, ем тажен. Летово ми донесе радосни средби со драги луѓе, кои не почестија со своето доаѓање од нивните нови татковини, каде го заработуваат парчето леб, без никој да им стои на главата убедувајќи ги дека нивната квазипатриотска опција е најдобра, истовремено висејќи на плоштадот и собирајќи потписи за античовечки референдуми, како да сме не дај боже во некои мрачни времиња кога надобудните и одбраните ги палеле книгите на најдобрите светски автори, уништувајќи ги локалите и домовите на различните по вера, нација, знаење и сл. Не ме праша никој, ама еве ќе ви кажам. За мене единствен веродостоен кавадаречки референдум би бил оној кој би се однесувал на заштита на Градскиот парк од малограѓаншината и транзициските ебиветри кои сотреа се што беше здраво и автентично во овој град. Последната прошетка само ми ја потврди сликата: Градскиот парк во Кавадарци се движи кон својот естетски и природен крај. Исушена жива ограда и тревни површини, разурнати патеки, сокршени канделабри и корпи за отпадоци, р’ѓосани клупи и детски лулашки и како врв е темницата во вечерните часови – ниту една сијаличка по патеките. Гордоста на градот на многу генерации кавадарчани - умира неповратно.
Ма знам дека состојбата ниту со помалите паркови во градот не е сјајна. Таканареченото “музичко“ паркче неосветлено и запуштено, а и така звучно наречениот “Парк на револуцијата“ неосветлен и несигурен во темницата. Да, битно најпрестижната општинска награда ја доделивме на “естрадна уметничка“ и тоа за уметност (можеби има кариера низ народњачките фестивали и кафеани, ама...), така да срозувањето во овој град како да нема крај. Добро, ај да не претеруваме, би рекле вие. Е па ај да не претеруваме, да речам и јас. Светли точки има. Да, ама точки се и не им даваме да пркнат, па да се разлистаат и да се распостелат со своите доблести и убавини, со своите градски вредности. Сите ние го сакаме Кавадарци. Ама да и се плукнам на таква љубов изразена со мочање по уличките, со фрлање ѓубре во реката, со глупирање по сообраќајниците, со плукање по тротоари, со фрлање отпадоци каде ќе ни текне, со преголема бројка на кучиња скитници, ебати љубовта со која си го нагрдуваш родниот град во кој живеат и твоите најблиски. Ебати љубовта со која од пристоен и модерен средноевропски град направивме средноазиска касаба во која се е можно, освен почитувањето на вредностите. Не почитувајќи се себеси, заборавивме на генерациите кои доаѓаат и кои повеќе од сигурно е дека ќе не проколнуваат поради она што им го оставаме како град. Ма има да не заборават од прва!
П.С. Многумина од вас почитувани случајни или намерни сопатници низ блузирањево, најверојатно очекуваа некој ред за последното големо (нескромно, ама точно) градско случување, целодневната Манифестација “Кога Кавадарци свиреше Rock’N’Roll – 25 години од првиот Тиквеш Рок Фест“, кое се случи на 15 септември 2017, а во организација на Здружението за алтернативна култура “Алтер Центар“ Кавадарци. Со оглед на тоа што манифестацијата помина одлично, заслужува повеќе простор, па затоа следното блузирање наредните денови целосно ќе биде посветено и на настанот, но и на рок живеењето во градот кој милува да се нарекува Кавадарци. И да, ова беше “Блузирање“ број 250.

By
Марјан Т.
Бул.“Џон Ленон“ 3

Кавадарци

Wednesday, August 16, 2017

Блузирање (219-249)

(прва кавадаречка колумна)

“… Ovo je novo vreme u kome ljudi žele da budu objekti. U kome ne žele da imaju više mišljenja nego što im treba. U kome ne žele da imaju više savesti nego što može da im smeta. U kome ne prepoznaju ni sopstvene emocije, ukoliko nisu formulisane kao kliše…”

Драган Амброзиќ – “Rock’n’roll chick” – Vreme, бр.1383, 6 јули 2017

Паметам, а паметам од поодамна. Крајот на седумдесетите на минатиот век, основец, почеток на септември, живеам на “Илинденска“ 3 (една од моите четири кавадаречки адреси), гости од Скопје, Куманово, Радовиш... Сите наредени на терасата (1,5м x 3м), чекаме да започнат мото трките на “Тиквешки гроздобер“. Се прогласува победникот, започнува гроздоберскиот карневал. Трае. Поставките величенствени (со години подоцна дознавам дека сите до една се креација на кавадаречките уметници). Педа место нема на “Илинденска“ и тогашниот (непрежален) плоштад од народ. Жив човек не познаваш, затоа што гостите се од целата поранешна држава. И странци, кои на првата бензиска (не толку бројни како денес) дознале дека во Кавадарци има една голема манифестација која се вика “Тиквешки гроздобер“. Кој да му знае, деца бевме, дека сме биле сведоци на историски моменти, денес видливи само на фотографии на секоја година истата изложба од минатите изданија “Тиквешки гроздобер“.
Во 1985 година, заминав на одслужување на тогаш задолжителниот воен рок, во Земун, крај Белград, Србија. Да се разбереме, јас служењето војска до ден денес го сметам за изгубено време. Среќа касарната имаше извонредно богата библиотека, па некако се издржаа тие година и дваесет дена. Ама тоа е друга приказна. И види ти работа, запознав луѓе кои биле во Кавадарци, по некоја случајност, токму на манифестацијата “Тиквешки гроздобер“, која во меѓувреме престана да се одржува, поради којзнае какви причини. Луѓето биле во Кавадарци, кој поради пријатели, кој службено,  кој поради тогаш седумдневните екскурзии низ бившата држава. И сите си поминале незаборавно. Кој ради Саемот за земјоделски производи, кој поради импровизираните тезги на кои се продаваа грозје и сите гроздови производи –маџун, слатко, ракија, вино, кој поради цистерните бесплатно вино лоцирани на Градскиот плоштад и пред (тогаш Агрокомбинат) Тиквеш, некои поради големите концерти кои тогаш се одржуваа на Градскиот стадион пред над пет илјади публика. Центарот на Кавадарци тие денови беше центар на Балканот. Денес, некоја друга приказна, море ептен чудна и заебана приказна. Само една работа. Тогаш карневалот се одржуваше на последниот ден од манифестацијата, во недела (да, и првите години од неговото возобновување беше во недела), а денес е навечер, нешто налик на локалната “поговорка“ – Ноќна берба. Тоа се кажува, за нас и за годините наназад кои ги изеде транзицијата. Да, но за разлика од многу други градови и нивните локални манифестации, кои најверојатно се одлика на нивните средини, манифестацијата “Тиквешки гроздобер“ денес не е ништо друго освен транзициска приредба. Да парафризирам еден драг пријател –“Во ракијата не е вистината“. Особено не на 40 степени во два попладне!
И ако забележавте, програмата на “Тиквешки гроздобер 2017“ се разликува од тоа што го пишува на  единствениот билборд поставен низ градот и информациите кои се објавуваат низ локалните медиуми. Оти на националните медиуми најверојатно нема кој да им испрати мејл, дека во Кавадарци во септември 2017 ќе зјае Северина, па да го заобиколат градот што подалеку. Организатори на “нивоу“. Е, таа е...  И да, наредното издание на првата кавадаречка колумна гордо ќе го носи бројот 250!
П.С. Поминаа триесет години од издавањето на албумот “The Joshua Tree” на U2. Неверојатно звучи денес неговата свежина. И музичка и текстуална и продукциска. Вистинска музичка лектира за сите генерации. Да, никаде низ македонските сајтови, електронски и печатени медиуми нема да прочитате никаква ретроспектива, анализа, есеј, издржан новинарски прилог за неверојатната историја на овој албум. Македонското copy – paste новинарство никако да излезе од калта. Да, чест на исклучоци, ама U2 направија многу повеќе за македонскиот урбан сензибилитет и граѓанско живеење од сите тукашни политичари и особено политиканти, кои не успеаја да се издигнат ни педа над квазипатриотските џингрлака повраќаници. Јеботе, U2 ги слушам повеќе од 35 години и секогаш знаат да ме изненадат со нешто фино.

By
Марјан т.
Бул.“Џон Ленон“ 3

Кавадарци

Monday, July 31, 2017

Блузирање (218-248)

(прва кавадаречка колумна)

Лето во Кавадарци. Таму некаде доцните седумдесети, почетокот на осумдесетите на дваесетиот век. Кавадарци се движи кон својот економски врв. Еден куп фабрики со илјадници вработени. Се оди на летен одмор на Јадранот, во Охрид, Преспа и Дорјан, по кампови и работнички одморалишта. На Јадранот започнува да функционира Јадранската магистрала, па по неа до Улцињ, Будва, Херцег Нови, Макарска, Јадранските острови се до Пореч. Па велелепните плажи крај Беќиќи, монденската “Словенска плажа“, па Башка Вода, Бабин Кук, Свети Стефан, па во Дубровник, да се нахранат гулабите, да се прошета низ Страдун. До Охрид и Преспа се одеше исто како и денес, преку Ресен. До Дорјан, на излезот од автопатот до езерото по недовршен локален пат (на дел од него се минуваше преку река), а таму камповите “Мрдаја“ и “Ачикот“ и култната “Кавадаречка плажа“. Грција штотуку почнува да функционира како “мека“ за македонските туристи. Денешните “ексклузивни туристички места“ во доцните седумдесети, почетокот на осумдесетите на дваесетиот век беа обични приморски села, со два колонијала, една слаткарница, три ресторана, една продавница за се и сешто и рибарски мрежи во недоглед. Се одеше на летување кај јужниот сосед по принципот пола – пола. Половина пари за летен одмор (претежно кампување), половина пари за шопинг во Солун. А од Солун теписи, лустери, сервиси за ручување, маслинки, лубеници, кафе и слични тракатанци и дребулии, натоварени на фиќињата и правец дома.
Инаку, за Јадранското море и летните одмори во тоа време има и други (вистински) приказни. На пример Релито до Сутјеска. Ама за тоа - во некоја друга прилика.
Лето е во Кавадарци и оваа тековна 2017 година. Една од годините во која летните доживувања се измиксани со политика, претежно дневна, сакате наречете ја и банално политиканство. Од гнасен и лажен патриотизам, до ефтин популизам. Патриотите се на одмор во Грција, Бугарија и Албанија (оние најпатриоти и на ексклузивни прекуокеански дестинации), а останатите во Охрид, Преспа и Дорјан, поголемиот дел на Тиквешкото езеро. Се друго што не спаѓа во двете категории се по полињата, на плантажите со грозје, продаваат бостан по пазарите. Ух, кога ќе ми текне дека солиден број се по белосветските дестинации, ама на работа, по парче леб, далеку од најблиските и кавадаречкото секојдневие на кое најверојатно доживотно ќе му се навраќаат само како гости. Не се тие виновни, виновно е ова мочано општество, општество на нееднаков третман и партиско вработување и делење по безвезална основа. Нејсе, лето е во Кавадарци и оваа година. Ама ептен лето, дури и улиците на овие пеколни температури нема кој да ги измие. Којзнае, можеби цркнаа камионите со прскалки и црева, фаповите од таму некаде после втората светска војна. Амин.
Со оглед на тоа што не спаѓам во ортодоксните патриоти, ниту пак спаѓам во оние “другите“, а го обожавам летото со сите негови перформанси (високи температури, кратки панталони, сонце бре), си го истерав годишниот одмор, таканареченото летување, онака како што сакам, таму каде што сакам, со тие кои што ги сакам. Оти, Кавадарци е сеуште на истото место, сеуште мороните се паркираат на пешачки, се помалку има место низ градот за (градски) велосипедисти,  а пешаците се тресат на семафорите. Сеуште Споменикот на слободата е на Градскиот плоштад , само што пораката “За слободата на народот свој“ е нечитлива и е нагрден тој истиот споменик со остатоци од плакати за кафански свирки и турбо – фолк забави.
Арно ама и утре е нов ден. Грозјето ќе го берат и идните генерации, вино и ракија ќе се прави и понатаму, само што нема да се вратат убавите луѓе кои по парче леб заминаа одовде. А не да ни недостигаат, се радуваме на било каков абер од нив. Особено ако се смилуваат да ни дојдат на гости, кога за тоа ќе имаат време. Оти, оние кои заминаа последните десетина години не се гастарбајтери, тоа се луѓе со нови татковини. Македонија и Кавадарци им се само попатни станици. И ако, нека е така.
П.С. И да не се заебаваме, отворете очи на четири, доаѓа време на “Тиквешки гроздобер 2017“. Истата компанија (или што ли е) која го организира, е организатор на многу други “манифестации“, една од нив и Пиволенд во Скопје. По кавадаречки кажано “кај ниј пар’те, кај нас ем празно меме, ем поганилок“. За вино и ракија да пијме - сите имаме по дома. Друго нешто ни треба бре организатори низаедни! Пејсет илјади евра за Северина, нели ве срам бе говеда!

By
Марјан Т.
Бул.“Џон Ленон“ 3

Кавадарци

Sunday, July 16, 2017

Блузирање (217-247)

(прва кавадаречка колумна)

“…Ostajem sam, ostajem sam
u ovom gradu strahom zatrpan
ovaj grad je nekad
bacao svetla daleko
ovaj grad je mogao bolje…”
(EKV “Zajedno”, LP “Neko nas posmatra” 1993)

Кога годините ти се нижат испреплетени професионално и приватно со културата и уметноста, задоволството од направеното не ретко ти се движи кон еуфорија. Но затоа, не се ретки и падовите, особено во оние каде рацете ти се врзани и не си моќен ништо да промениш, поради тоа што нештата и не зависат од твоите можности. Нејсе, на 10 јули годинава по шести пат ја реализиравме Меморијалната манифестација “Денот кога се роди добриот човек“ посветена на Дејан Костов Лиса, еден од последните вистински урбани ликови во Кавадарци, дете на поубавата страна на кавадаречката приказна. Задоволството дека манифестацијата беше успешна е големо, особено што бројната публика присутна таа вечер на платото под Винската куќа во Градски парк Кавадарци – го препозна моментот, ги препозна урбаните вредности и реагираше прекрасно. Секако, благодарејќи на сеќавањата за добриот човек Дејан Лиса, но и поради учесниците: Гордан Ристовски Гого со неговите уметнички фотографии, ептен фино вклопени во амбиентот, актерот Александар Малинков со неговото некласично водителство и интеракција со присутните и секако рок бендот “Лексикон“ со извонредниот репертоар и настап. Задоволството е уште поголемо, бидејќи е во организација на Здружението за алтернативна култура “Алтер Центар“ Кавадарци, кое за пет години постоење се движи исклучиво кон целите поставени на самиот почеток – организација на алтернативни културни и уметнички случувања. Досега зад нас се шест реализирани Меморијални манифестациии “Денот кога се роди добриот човек“ (во моментот најдолготрајната манифестација во Кавадарци организирана надвор од официјалните институции), како и две реализирани манифестации “Пријателите за Ристо“ посветена на големиот уметник и човек Ристо Соколов Сокол. Да, за неверување е, ама следуваат подготовки за наредни манифестации кои го носат предзнакот урбани и алтернативни.
Да се вратиме на кавадаречкото секојдневие. Деновиве како гром одекна информацијата за содржината на годинашното издание на манифестацијата “Тиквешки гроздобер“. Организаторот ја потценил и обезвреднил оваа повеќе од половина век стара манифестација и годинава дефинитивно ја ставил на рамниште со селски панаѓур. Е па сакавме да го организира приватна компанија и сега ни се свети целата постапка и полека, но сигурно, ја губиме манифестацијата која бројни генерации ја граделе, оставајќи го својот ентузијазам и знаење во интерес на градот. Денес имаме манифестација во чија реализација организаторот нема вклучено ниту еден од креативците од градот. Акцентот е ставен на музичкиот дел, кој е како пресликан со сличните масовни манифестации низ државата. Денешната верзија на “Тиквешки гроздобер“ е нешто како “туѓо тело“ за градот. А манифестација која не живее со граѓаните на градот во кој се организира, манифестација на која речиси и да нема гости од страна, не ќе да е нешто со кое градот може да се гордее. Напротив. Карневалот со десетина поставки, кој навечер поминува низ несоодветно осветлената “Илинденска“ за таа прилика, е тажна приказна сам по себе. Во содржината на организаторот нема Земјоделски саем,  Вински парк, Меѓународна фолклорна вечер, спортски турнир, нема штандови за продавање грозје и производи од грозје... Ама затоа пак ја има Северина! Јебига, такви какви што сме, изгледа си го добиваме она што сме го заслужиле. По објавувањето на содржината на годинашниот “Тиквешки гроздобер“  пред некој ден, реакциите по социјалните мрежи (други реакции нема) траеја неколку часа. После тоа молк. Вообичаен молк. Традиционален. Ептен традиционален.
П.С. Пред 25 години, далечната 1992, во Кавадарци се одржа првиот “Тиквеш Рок Фест“. Учествуваа 11 бендови од Кавадарци, еден од Неготино, а гости беа Зијан (Гевгелија), Боб – Рок (Штип) и Александрија (Штип). Поголемиот дел од организаторите на овој рок фестивал кој доживеа три изданија денес се во веќе етаблираното Здружение за алтернативна култура “Алтер Центар“ Кавадарци. Толку. Токму. А бевме дел од “Баухаус“. И сеуште сме.

By
Марјан Т.
Бул.“Џон Ленон“ 3
Кавадарци

Thursday, July 6, 2017

Блузирање (216-246)

(прва кавадаречка колумна)

Жешко. Лето е насекаде низ Европа, па и во Кавадарци. Кавадаречките приказни ова лето се за нијанса поинакви од претходните. Оние секојдневни, кои се однесуваат на топорењето по летните бавчи, мизеријата од сообраќајна (не)култура и озборувањето – се исти. Друго нешто е различно, арно ама на повеќето од нас им е сеедно, оти за другиот станува збор, не за мене. Изминативе десетина и озгора години се изнаслушавме приказни за странските инвестиции, за олеснувањето на животот, за убавината на “туѓиот“ раскош, така да, ако сакаш да останеш при здрав разум – сади китки и вади ги, спростирај алишта и оди на доктор, да не случајно ти е подобро вчера отколку утре. Не ми е за друго, приказните низ градот за затворање на Фени Индустри, за драстично намалување на вработените во Дрекслмаер, не ќе да се на добро. И додека не се појават официјални информации за реалната состојба, можеме само да ги обвинуваме за лаги пренесувачите на лоши вести. Или па не?! Можеби проблемот е во Росоман, во трите илјадарки за секое новородено дете?! Сума на пари која тамошните власти си ја ивлекле од џепот таман пред локалните избори?! Не се заебавај! Арно ама,  според сите животни параметри и стандарди, инсајдерските информации велат дека тоа требало да се случи минатата година, некаде пред парламентарните избори. Истите тие инсајдерски информации велат дека со наши пари тоа не се случило. Јебига, како тоа со наши пари?! Ами така – инвестициски! Така барем велат луѓето кои ги познаваат нештата низ градот. Прашањето е зошто тоа нам жителите на Кавадарци не ни се кажува! Одговорот е најверојатно поразителен, ама да не се правам правник, оти според сите позитивни законски прописи, според Уставот на РМ, на граѓаните на Кавадарци некој требало да им го каже тоа. Кој? Оној кој од името на граѓаните, со право добиено на избори, раководи со градот и сите оние човечки штрафови кои земаат дебела плата за тоа. И немојте да ми ги топорите овде приказните дека сите сте на одмор, демек, имаат пари за тоа, а ваму сите до еден, вклучувајќи ме и мене, тераме патлиџан туризам. Оти со двеста евра плата се тера патлиџан туризам, а со 2000 евра се тера одмор на Халкидики, на Бора – Бора, на островите на Јадранот, наместо да се оди во затвор. Јебига! Тоа е тоа. Некого ќе фати клетвата, некого ногата.
А со оглед на тоа што паметам од поодамна, се сеќавам на некои лета низ Кавадарци, кога лежерноста на летните денови не се бараше, туку се подразбираше. И немам намера сега да ви раскажувам приказни, оставам сами да уживате во вашите сеќавања. Летната сиеста ја прават луѓето, не политичките деликвенти. Особено не оние кои ги товарија магарињата и денес нафатирани демек не знаат зошто обичните луѓе ги мразат. Неоти е добро, ептен лоши сеќавања ќе имаме од последниве години.
Филозофирање? Неее, на одмор сум. Терам патлиџан туризам.
П.С. Лето е. За некој ден и 10 јули. Денот кога се роди добриот човек Дејан Костов Лиса. Дете на поубавата страна на кавадаречката приказна. Во понеделник, на 10 јули 2017 навечер, ќе бидеме во Градскиот парк, на платото под Винската куќа, онака да се потсетиме и да му речеме благодарам што постоеше на Дејан Лиса. По шести пат ќе ја тераме Меморијалната манифестација “Денот кога се роди добриот човек“. Со троа урбани приказни и рокенрол. Оти така треба.

By
Марјан Т.

Бул.“Џон Ленон“ 3