Thursday, June 22, 2017

Блузирање (215-245)

(прва кавадаречка колумна)

Ова “Блузирање“ требаше да започне вака: “Со оглед на тоа што од поодамна професионално сум дел од културните збиднувања во Кавадарци (и институционално и оф), понекогаш си давам за право себеси, да мрчам за квалитетот на она што се нуди на кавадаречката публика...“
Арно ама, интензитетот на случувањата, воопшто, не одведе на нешто сосем друго. Имено, веќе имаме нова власт и опозиција во Македонија и на новата влада е да понуди бројни и издржани решенија за проблемите кои се видливи и на државно и на локално ниво. Се разбира, главната одговорност на локално ниво ќе ја има власта која ќе ја добие довербата на граѓаните на изборите кои не очекуваат во октомври. А не е да не е, се изначекавме на решенија изминатите дваесет и пет – шест години транзиција. Факинг транзиција која сеуште трае и нема намера да си замине одовде до догледно време. Благодарејќи на сите нас, нели. Или па не?!
Што се однесува до локалното, ете сведоци сме дека лоцираните во кавадаречката индустриска зона нема повеќе да голтаат прашина и да газат кал, се средиле 450 метри од Западниот булевар, па наредните две години ќе се доправат уште 700 метри.... Така да за четири години успешно ќе бидат завршени еден километар и 150 метри пат. Многу, а?! А иначе, тоа е еден од трите влезови во Кавадарци, лицето кое го покажуваме пред луѓето кои од разно – разни причини доаѓаат или минуваат низ градот. Ај белки ќе потрае патот и нема да ја имаме сликата од кејот на реката “Луда Мара“ каде се што е поставено се руинира. Што од несовесни граѓани, што од непредвидливи природни појави, што од неквалитетна изведба и материјал. А Градскиот плоштад? Градскиот плоштад најверојатно ќе чека подобри времиња и троа зеленило на него, оти ете, лето доаѓа и во Кавадарци, а летото со себе носи високи температури, кои на плоштадот се и за десетина степени повисоки од највисоките во останатиот дел на градот. Во меѓувреме, немало вода за наводнување на полињата во околината на Кавадарци (настрадаа праските, кајсиите и сл.), извиканата катна гаража над полициското паркче е пред (само)уривање поради арамиите кои за ситна пара за железо, ги заболе ваквото дека сите ние таа гаража ја плативме од наши пари. Патем, откупувачите на старо железо нели треба да ги прашат од каде му се на продавачите тие “чудни“ елементи и нели тие истите откупувачи плаќаат на трансакциска сметка која има име и презиме? Инспекциските служби работат нешто во овој град или пак имаат за “чешлање“ ретки пристојни фирми и невладини?! А бе си “ибале векот“, се истурија од работа!
Да, лето почна и во Кавадарци. Не, нема да биде лежерно. Нема да има ништо ни налик на летна сиеста. Оти лежерните градски лета од поодамна не живеат овде. А бе земете прочитајте некоја добра книга, имате деца, бидете им пример. Кренете глас против аздисаниот турбо фолк, кој меѓу другото служи и за перење мозок и губење на уште една генерација на наши, кавадаречки деца. Малку треба да ја изгубиме битката со некултурата. Нешто како битката со сообраќајната анархија во градот, уништувањето на Градскиот парк, запустените влезови на станбените згради, испокршените корпи за отпадоци, клупи, канделабри. Како што пешаците и велосипедистите полека остануваат без простор, останувајќи без тротоари кои станаа летни бавчи на кафулињата и ресторани и паркинг простор за мороните со скапи машини. Срам да ни е на сите!
П.С. Со оглед на тоа што во генот ми е да бидам (а и по убедување сум) антинационалист и антифашист, се изнасмеав овие денови на “бранителите“ на националното по социјалните мрежи. Толку антигрци кои летуваат по монденските летувалишта низ Грција и толку антибугари со бугарски пасош, тука најверојатно е потребен длабински систематски преглед со особено внимание и проверка на психопатолошната состојба на дотичните. Фобиите чувајте си ги за по дома. Лето е бре, време за лежерни муабети, фини нешта и насмевки. Нели?!

By
Марјан Т.
Бул.“Џон Ленон“ 3

Кавадарци

Sunday, April 30, 2017

Блузирање (214-244)

(прва кавадаречка колумна)

Не постои повеќе “Астрато“. Не, приказната не е воопшто тажна. Напротив. За авторот на овие редови, приказната за “Астрато“ е блескава. Тоа е приказна за врвната кулинарска уметност, за нејзиниот спој со врвот на кавадаречката, македонската и балканската ликовна уметност, музиката, театарот, литературата, фотографијата.
Сопственикот на “Астрато“, врвниот кулинарски, но и одличен ликовен уметник, го запознав кратко време по отворањето на ресторанот. Големиот Деан Мелов ме освои како човек и пријател речиси веднаш. А влегов, демек само на кратко, по инсистирање на мојот пријател, уметникот Ристо Соколов Сокол, да видам ново интересно место во градот и да го запознаам “газдата“, негов добар пријател, но и ученик во откривањето на ликовните мајстории. Бев пречекан со голема и искрена насмевка на Деан како добредојде и неговото: “Аааа, ти ли си тој Марјан, шо се разбира у музика? Ај додека стигне пијачката и мезето, напрај некој избор за ваа вечер!“ Така се започна.
“Астрато“ не беше обичен пица ресторан. Сите оние кои барем еднаш биле таму, знаат. Најдобрите пици во градот, оригиналните мезелаци “потпишани“ од целиот персонал, фантастичните дружби, без разлика дали сте биле првпат или буквално “Астрато“ бил ваш втор дом. А приказната за “Астрато“ вели уште дека по иницијатива и покровителство на Деан Мелов Астрато овде се случи на два пати “Денови на културата, уметноста и виното“ (2009 и 2010), седумдневен фестивал во кој се доживеа вистинска глорификација на врвната уметност, фестивал во кој уметниците не само што излагаа, туку и твореа, сликаа, излагаа, промовираа и музицираа пред гостите во ресторанот. Од ликовна уметност, преку фотографија и литература, староградска, џез и рок музика, со голема подршка на кавадаречки уметници од сите бранши. Учествуваа најдобрите. А гостите (публиката) уживаа во врвните кулинарски специјалитети, дегустирајќи ја истовремено и уметноста и виното, раскажувајќи ги надалеку приказните за “Астрато“.
Ристо Соколов Сокол заедно со Деан Мелов Астрато се иницијаторите на уметничките случувања во “Астрато“, место за кое допрва ќе ни биде жал што го нема. Нивната неверојатно позитивна енергија, нивната неверојатна љубов кон луѓето направија денови за паметење. Неодминилив за спомнување во уметничките случувања во “Астрато“ е кавадаречкиот актер, човек пред се, Александар Малинков, кој грото од настаните ги “среди“ режисерски и водителски, онака како што тој најдобро знае. Во “Астрато“ се подготвуваше и легендарната манифестација “Дреново празнува 2010“, преку која врвната кулинарска, ликовна и музичка уметност за првпат се случи во рурална средина. Но благодарејќи на Деан, Ристо (и неговата неповторлива уметност) и екипата тоа изгледа феноменално и пред се – човечки. И додека ги редам овде настаните кои се случуваа во “Астрато“ да ги спомнам ликовните перформанси со учество на еден од најголемите европски и бугарски уметници Пламен Бонев, со Ристо Соколов Сокол и самиот Деан Мелов Астрато. Во “Астрато“ своевидна промоција доживеа и младиот уметник Трајче Јованов, битна карика на настаните кои овде се случуваа. Дел од кавадаречката младост кој буквално замина по парче леб далеку одовде.
Како дел од луѓето (бидејќи така се чуствував сите овие години) на “Астрато“, морам овде да се заблагодарам за почитта и професиналноста на персоналот, кој ги “трпеше“ нашите уметности и дружби, пред се на Мајсторот и Жикето, а особено на семејството на Деан. Приказната за “Астрато“ заврши. Како што всушност повеќето од убавите приказни во овој град имаат почеток и крај. Проклетство или нешто друго ќе да е во прашање?! Но, како и да е, приказната за “Астрато“ уште долго ќе се чуствува низ градот и сите ние кои бевме дел од неа со голема радост ќе прераскажуваме - дека било еднаш во Кавадарци.
П.С. Во овие тешки времиња, кога нормалните луѓе се надеваат дека веќе уште утре ќе запре злото и ќе станеме пристојна држава, ја посветувам оваа колумна на сите добри луѓе кои низ годините дадоа свој исклучителен придонес и лична саможртва за едно малку поинакво Кавадарци, Кавадарци пристојно место за живеење.

By
Марјан Т.
Бул.“Џон Ленон“ 3

Кавадарци

Saturday, April 15, 2017

Блузирање (213-243)

(прва кавадаречка колумна)

“Кога денес ќе биде некогаш“
(Ристо Соколов Сокол, 1957 – 2015)

Не се сеќавам кога точно го запознав Рики. Ама би му дошло некако, скоро повеќе од половина од животот. Од човек и уметник како него, доволна би била и таа пијачка испиена на неговата изложба во денешниот простор на Винската куќа во Градскиот парк, а тогаш изложбен простор на некогашниот кавадаречки Младински дом. Ма, не сум искрен. Не беше само една пијачка. Другото до нашата последна средба (ден пре Свети Трифун 2015) е наша себична и интимна историја на долги години разговори за уметноста, безброј непроспиени ноќи исполнети со креативност, смеење, сериозни организации на велелепни културни и уметнички настани: Ликовни изложби, театарски претстави, перформанси, промоции на книги, концерти, фестивали. Само “Арт Перформансот“ од 2005 да беше или театарската претстава “Дупло Дно“ на неговиот Ацо Малинков или само отворањето на неговото Студио “Сокол Арт“ – ќе беше доста за да држи убавината до крајот на животот.
Инаку, често пијам кафе (море и нешто плус) по местата кои го носат неговиот белег. И често мислам дека додека постои Кавадарци ќе го има низ градот. Оти таков беше. Ја правеше уметноста за да остане приказна за времињата кои ретко беа бележани како убави. 
А приказната за еден живот преполн уметнист, започнала на еден Велигден, на 16 април 1957 година, во неговото Дреново. Во недела, на 16 април 2017 повторно е Велигден. Точно 60 години од раѓањето на Ристо Соколов Сокол – големиот уметник и човек, по чие заминување Кавадарци повеќе не е истиот град. Ниту пак ќе биде некогаш.
П.С. Ми беше исклучителна чест и задоволство што бев близок соработник на големиот Ристо Соколов Сокол. Имам цели томови поезија инспирирана од неговата уметност. Можеби некогаш ќе ви прочитам некоја песна, за тоа кои бевме и кои сме денес.

By
Марјан Т.
Бул.“Џон Ленон“ 3

Кавадарци

Saturday, March 25, 2017

Блузирање (212-242)

(прва кавадаречка колумна)

“...Кога нацистите дојдоа да ги одведат комунистите, молчев; па јас не бев комунист. Кога ги позатвораа социјалдемократите, молчев; па јас не бев социјалдемократ. Кога дојдоа по синдикалците, не протестирав; па јас не сум синдикалец. Кога дојдоа по Евреите, не протестирав; па јас не сум Евреин. Кога дојдоа по мене, немаше повеќе никој кој би протестирал...“

(Ова е дел од песна напишана од протестантскиот пастор и теолог Мартин Нимелер (Martin Niemöller, 1892-1984), кој на почетокот го подржувал националсоцијализмот, за на крајот и самиот да заврши во концентрационен логор)

Таму некаде средината на девеесетите, на тогашно радио Кавадарци заедно со техничкиот реализатор Трајче Панов ја теравме авторската емисија “Музички клуб“. Со мали (објективно/субјективни) паузи емисијата со малку поинаква музика одеше на програмата неколку години во истиот термин – сабота од 17.15 до 19 часот. Се додека една амбициозна директорка не побара да се промени терминот. А промената на терминот значеше започнување одново на една веќе етаблирана музичка емисија во која гостуваа еден куп познати музички имиња од Македонија и Балканот. И по 207 изданија емисијата ја згаснавме. Често овде сум спомнувал за музичките имиња кои ги нагостивме, но можеби најголемиот предизвик во таа емисија беше раскажувањето музички приказни, рецензии на албуми, следењето на концерти и музички фестивали. Секако, стануваше збор за квалитетна музика од домашната и светска сцена. Емисијата “Музички клуб“ одеше во време кога интернетот не беше на располагање, па информациите и самата музика се набавуваа на малку поинаков начин. Ја користевме богатата фонотека на Радио Кавадарци (плочи, синглови, касети), но без сопствениот ангажман во набавката на нова, актуелна и квалитетна музика, предизвикот да се направи нешто квалитетно и слушано, воопшто немаше да постои и да не дотурка до 207 средби со слушатели и љубители на малку поинаква музика, реткост во тоа време во етерот. Во ова блузирање толку за оваа емисија, во некоја наредна прилика повеќе, освен информацијата за феноменот на техничката реализација на емисијата: Имено, користевме се од техниката која ни беше достапна во радиото. На почетокот два магнетофони – ленташи на кои ги подготвуваме меѓу другото и најавните/одјавните шпици и џинглови, два грамофони и два дека. Со текот на времето “приклучивме“ два ЦД плеера и компјутер. Така да на крајот техничкиот реализатор Трајче Панов ракуваше со девет апарати, плус миксета и секако микрофонот на водителот и авторот, мојата маленкост. Задоволството од реализираното, трае до денес.
Изминатиот викенд патот ме наведе до Градскиот парк. По којзнае кој пат се воодушевував на скулптурата “Детето со бродче“ (никој не знае како точно се вика, ама не е ни важно тоа). Од доцните пеесети на минатиот век стои на истото место и повторно и повторно блика со својата модерност и смиреност. За жал, влезот во Градскиот парк е дебело мангупски руиниран. Тревните површини уништени. Треба ли коментар?! Велелепната “Костурница“ сеуште е на истото место и фасцинира и таа (повторно) со својата модерност и смиреност. А бе грди се тоа, дел урнати дел запуштени и заборавени, канделабрите кои некој на времето паметно ги поставил да ја осветлуваат патеката кон Костурницата. Заслужуваме генерациите кои се раѓаат во овие денешни (не) времиња да не проколнуваат за она што (не) сме го сториле. А паркот кавадаречки, па макар субјективно звучело, со својата местоположба и грандиозност со децении е еден од најубавите на Балканот. Арно ама, со моторите кои без никаков усул фрчат по пешачките патеки, прашање на време е кога некоја чаламџиска моторизирана будала ќе направи некоја белја. Оти да се разбереме, кавадаречкиот Градски парк е за прошетки, а не за курназење.
А пролет е и во Кавадарци. Сезоната на топорење по летните бавчи е отворена. Ете ме и мене како чат – пат се “топорам“. Добро е што сеуште има по малку место за пешаците на тротоарите на “Илинденска“. Да, особено меѓу моторите паркирани каде што и не му местото, па оние најспособните некако се “дутнат“. За велосипедите и нема место во оваа приказна. За нив останаа планините. Освен за типовите како авторот на овие редови, кој упорно докажува дека во град без велосипедски патеки (утопија) местото на велосипедистите е на коловозите. Да, пролет е и во Кавадарци.
П.С. Да се потсетиме дека нови албуми последните месеци исфрлија Depeche Mode – “Spirit”, Neil Young – “Peace Trail”, The Rolling Stones – “Blue & Lonesome”, Metallica – “Hardwired”. Пред тоа последните авторски (и животни) изданија ги исфрлија David Bowie и Leonard Cohen. Тоа од ветераните. Еден куп добри албуми месециве наназад се на располагање. Ако пак сеуште сте навлечени на стопати преџваканото етно (кое како world музика сеуште извонредно котира на светската сцена, ама содржи и оригинален авторски белег, за разлика од тукашната продукција која воглавно ни нуди срања спакувани во квази етно формат), џабе сте изгубиле време читајќи ја колумнава.

By
Марјан Т.
Бул.“Џон Ленон“ 3

Кавадарци

Tuesday, March 14, 2017

Блузирање (211-241)

(прва кавадаречка колумна)

Првото издание на “Блузирање“ беше објавено на 20 ноември 2004, во првиот број на двонеделникот “Тиквешка хроника“, кој излегуваше точно две години и на чиј тираж можат да му позавидат повеќето од денешните дневни весници во државата. Оваа колумна, самобендисано наречена “прва кавадаречка“, по згаснувањето на “Тиквешка хроника“ го започна своето патешествие на интернет, на една од македонските блог платформи, за да денес е на адресата на која моментално ја читате. Дел хроничарски настроена, дел критички, ретко благонаклоно кон општествените (не)случувања поврзани исклучиво со и за Кавадарци. Толку за неа, само уште информацијата дека еден ден (наскоро?!), ама еден стварно убав ден, сите изданија на “Блузирање“ ќе доживеат и печатен формат, па кому како иде. И да, навистина е прва кавадаречка колумна. И официјално. И не е ова воопшто јубилеј на колумната. За друго станува збор. Се допаѓало тоа некому или не, авторот на овие редови продолжува понатаму и покрај сите перипетии низ годините минати, што приватно, што професионално, па ако сте расположени и понатаму за читање, да продолжиме. Ако не, никому ништо, овде завршува нашето дружење.
Ако продолживте со читање, еве што ми беше зборот. Со оглед на тоа што авторот на овие редови заокружи полувековно битисување во овој град, случајно или намерно наречен Кавадарци, има право да раскажува приказни. Ама вистински! Пеесет години (и со бројка – 50) живеење во Кавадарци (истовремено и 50 години воопшто живеење) тераат на размислување за некаква ретроспектива. Со оглед на тоа што не сум којзнае каков носталгичар за тоа што било и поминало, мојот основен мотив во овие писанија е утописката размисла “Кавадарци – пристојно место за живеење“. Да, малку поинаков локалпатриотизам. Алтернативен, андерграунд, кој ли ќе го знае?!
Според денешна точка на гледање, Кавадарци е такво какво што е, раширено околу градскиот плоштад, а плоштадот – ледина. И сега што? Ништо! Овој месец (3 март) истерав пола век битисување (приватно/професионално) на планетава. На планетава, оти тесни и кусогледи ми се националните кошули и се што е фино и ново, различно и храбро, ми е драго и секако со подршка за освојување на нови и слободни општествени простори и форми. Да, граѓанин сум на Македонија, ама тоа не ме спречува да се интересирам за светските различности, особено што рокенролот ми е константа, блузот ми е база, добрата книга радост, на уметноста и се поклонувам, а за се друго побарајте ме во урбаното подземје на градот, во друштво на троа поинакви и ептен интересни луѓе. Добар дел од нив заминаа на овој или на оној начин, ама сеуште не има, така да плачките по Кавадарци кое некогаш било баш и не ми се многу по ќеиф. Оти денот е да се (пре)живее и во него да се остави дел од себе, како мисла, дело, белег, за да утре некој и некаде се пронајде во мигот, дека еднаш и некогаш имало луѓе кои копнееле по истиот тој миг - да се биде свој на своето, есапејќи го целиот свет за свој.
А барабите кои и во овој момент ви го заебуваат живеењето, така и ќе завршат – како бараби. Дел од нив со многу туѓи пари на контотото, ама со разнебитени семејства и криминални досиеја кои еден ден ќе стигнат за наплата, дел од нив како заблудени сиромаси со наметнати и развеани туѓи знамиња, заборавени на крстопат, никогаш не пронаоѓајќи ја сопствената меѓа, заборавајќи дека барабите им одзедоа се што требало да имаат – спокој, мир, демократија, пристоен стандард, слобода. И да, утре е нов ден. За вечерва – читање на шведски крими роман, слушање српска рок музика, гледање холандски филм. За утре – читање босанска поезија, слушање канадска поп музика, гледање американски серијал. За задутре сеуште немам план. А и зошто ми е. И што тука не е јасно?!
П.С. Нема П.С. Само добра мисла и денот/ноќта како мотив да се остане ист, а така различен. До крајот!

By
Марјан Т.
Бул.“Џон Ленон“ 3

Кавадарци

Friday, February 24, 2017

Блузирање (210-240)

(прва кавадаречка колумна)

Ме прашаа пред некој ден зошто пишувам само за Кавадарци, а не опфаќам теми пошироко од Македонија?! Немам некој конкретен одговор, а и зошто би, ама еве прашање и од мене: Не се наоѓа Кавадарци белки на Антарктикот? Нешто слично како неуспешната трибина за загадувањето. Немало интерес кај обичните граѓани, само се силеле по социјалните мрежи. Не се силат бре, туку користат медиум јавно да го кажат своето мислење, да изразат негодување и да постават прашања. Ај што трибината беше закажана на сред работен ден, точно на пладне, туку е и непотребен гест, кога е познато дека Кавадарци е на високо место во државата по загаденост, а еколозите и службите треба да го кажат решението. Или можат да се справат со загаденоста или не. Трето нема.
Некако навикнавме нештата овде да останат недоречени, настаните да бидат недоорганизирани, улиците полуисчистени. Ете бидна и помина празникот “Свети Трифун“. Се нешто ме влече мислата дека треба да се одлучиме дали овој празник треба да се прославува или не. Да се одбележи, секако да. Ама да се прославува во години низ кои лозарството се провлекува меѓу ветувањата на политичките партии и (не)моќта на откупувачите и преработувачите да се справат со децениските проблеми, делува како некое ефтино садо – мазо порно. И вообичаено, никому ништо. Ликовите кои се демек водачи на лозарите, баш ги заболе за нив. Ете ги во првите редови на сите “ѓезми“ низ градот, како да намерно ја маргинилизираат оваа дејност и се повеќе Кавадарци и Тиквешијата го препуштаат на индустријата која привидно го води приматот на економски чинители, благодарејќи пред се на ниските лични доходи (двеста евра како дефиниција), од кои единствената корист е што низ градот (барем сега – засега) се притаија пишалките. Можеби не сум во право?
Со оглед на тоа што сум активен и на блогерајот и на социјалните мрежи, ги следам “актуелностите“ на оние што го следат моето пишување, особено мојот атипичен локалпатриотизам, толку различен од распашаните “љубители“ на Кавадарци, кои толку многу го сакаат градот што селфирајќи се (топорејќи де) заборавиле дека кафеанските маси (сосе шопската, баникот и сувомесното на нив, гарнирани со по некое варено јајце и компир салата) не се Кавадарци, оти Кавадарци е нешто друго. Пулсирањето на кавадаречкото секојдневие ми дава за право да се искашлам гласно од влијанието на загадениот воздух по моето здравје, ми дава за право да му кажам во лице на типот што се паркира на пешачки дека е сообраќаен дебил, ми дава за право со мои пари да си купам весник или списание по мој избор, а за книгите и стриповите сум спремен револуција да кренам. Не дека имам многу следбеници во градот, ама ете признавам – цел живот читам “субверзивна“ литература, особено што во последно време идоли ми се Дилан Дог и Микаел Блумквист, а Алан Форд се подразбира.
И да, ако наредниот пат на ова место прочитате нешто што не ви се допаѓа, не мора да го печатете текстот, оти нема да го бришам па можат и од овде да го читаат оние кои ве тераат да ме следите, додека вам повеќе ви се читаат новопоговорките на фејсбукот . Па мајка му стара, има милијарди сајтови на кои можете себе да се пронајдете. Мене не ме барајте онаму каде национализмот и ововековниот фашизам се обидуваат да стигматизираат. Особено ова важи за следбениците на новите фејсбук воини. Баш ме заболе за нивниот примарен антички животински инстинкт, биле тие актери, политичари, новинари, владини – невладини или фејсбук мислители. Немојте да се лигавите, немојте да ширите омраза, оти војната не донела никому добро. Така да, седете си на вашите маси по “трендовските“ кафеани, постирајте си “умни мисли“ помеѓу две селфија, патриотизирајте се до небото од преку “барата“ (а и од оваа страна) за време на паузата додека заработувате за да го платите данокот во државите каде што се наоѓате, само немојте да го (зло)употребувате зборот – војна. Во војните сите семејства се жртви. Ебати тоа воинствените!
П.С. Денеска сум свечено расположен (мене секојдневно ми е празник – го славам животот), така да можам да си дозволам да ја преслушам комплетната оставштина на загребски “Haustor”. Ма и самостојните дела на Darko Rundek. А следното наше дружење почитувани случајни или намерни сопатници во блузирањево, ќе тераме роденденска колумна. Што и како, следното читање, првите денови на март 2017.

By
Марјан Т.
Бул.“Џон Ленон“ 3

Кавадарци

Friday, February 10, 2017

Блузирање (209-239)

(прва кавадаречка колумна)

Некаде 1980/81 година за време на божиќните празници беше паднал многу снег во Кавадарци. На паркингот пред општинската зграда (да бе, на времето имаше паркинг во центарот на градот!) исчистивме од снег пет - шест автомобили, се преморивме и не успеавме да го пронајдеме автомобилот кој го баравме. Големите снегови ги имаше и во доцните осумдесети и раните девеесети на минатиот век. При еден таков голем снег, Кавадарци и буквално беше одсечен од светот, поради високите наноси на приодите кон градот. Низ улиците се движевме по импровизирани патеки меѓу големи ѕидови од снег. Кавадарци, односно службите задолжени за чистење на снегот одсекогаш ги изненадувал, не само снегот, туку и ниските температури вообичаени за зимата. Но и покрај тоа, нема оправдување секоја наредна зима да имаме (повторно и повторно) проблеми во движењето на возилата и особено на пешаците. Да, вина сносиме и ние граѓаните во одреден дел. Оти, нема од Скопје да дојде братучед ти да ти исчисти пред порта, ако не ја фатиш лопатата и ти и комшиите околу тебе. За дел од дуќанџиите и да не зборувам. Сакаме муштерии, а пред дуќан пола метро снег. А ваму се истопориле на (во моментот) трендовската “Илинденска“. Среќа, дојде февруари и не заврна повторно снег, само троа газевме кал. Ебати среќата!
И во 2017 влеговме со катастрофална сообраќајна некултура во Кавадарци. Дно! Треба ли нешто повеќе муабет за тоа или да ве вратам на препрочитување на блузирањето наназад барем една година?! Јануари и речиси половина февруари годинава, само ја потврдуваат сообраќајната мизерија во градот. И возачка и пешачка. Кому како му дошло.
Нешто друго ми е интересно овие денови. Експанзијата на (стари) фотографии од Кавадарци и Тиквешијата по социјалните мрежи. Па едно воодушевување, па ова, па она... А се би било поверодостојно (коментари и сл.) ако во изминатите години одвоевте час – два од вашите животи и посетевте некоја од изложбите низ градот на кои беа поставени токму фотографиите на кои сега се правете паметни и познавачи на (не) приликите во и низ Кавадарци, денес и во минатото. Неколку фото монографии со истите тие фотографии се на распоагање дваесетина години наназад, а и на интернет повеќето од нив се достапни десетина години. Не за друго, атер за дупките по улиците и тоа шодерот по тротоарите.
П.С. Уште од самото донесување на Законот за забрана на пушење на јавни места, сметам дека иако е “проевропски“, овие транзициони години на башибозук во државата е еден од последните закони кои воопшто требаше да се усвојат и практикуваат, барем додека му дојде реално време на донесување... Секоја чест на непушачите и нивните основни права да дишат чист водух. А бре, се испотрувме секодневно од “непознати“ загадувачи, па не видов дека некој се побуни против екстремното загадување овие денови, ниту пак некој е санкциониран поради тоа од страна на државата.  И ете, и покрај тоа што ми (ни) ги бројат парите потрошени за цигари, (тие истите) не видов дека купиле пристоен стан, направиле куќа или возат некоја страшна машина, нешто не видов дека децата им се школуваат во елитни образовни институции од заштеденото. Настрана тоа што никому не му пречат привилигираните кафеани каде воопшто не се почитува Законот за забрана на пушење на јавни места. Арно ама тие се трендовски и престиж е да се биде во нив и патем да се направат стотици селфија. Ебати престижот, ебати! И не ќе е до цигарите најголемиот проблем во народното достоинство. Некое друго пушење ќе да конструира монструми и ортодоксни лигуши и ебиветровци. А?

By
Марјан Т.
Бул.“Џон Ленон“ 3

Кавадарци