Sunday, April 30, 2017

Блузирање (214-244)

(прва кавадаречка колумна)

Не постои повеќе “Астрато“. Не, приказната не е воопшто тажна. Напротив. За авторот на овие редови, приказната за “Астрато“ е блескава. Тоа е приказна за врвната кулинарска уметност, за нејзиниот спој со врвот на кавадаречката, македонската и балканската ликовна уметност, музиката, театарот, литературата, фотографијата.
Сопственикот на “Астрато“, врвниот кулинарски, но и одличен ликовен уметник, го запознав кратко време по отворањето на ресторанот. Големиот Деан Мелов ме освои како човек и пријател речиси веднаш. А влегов, демек само на кратко, по инсистирање на мојот пријател, уметникот Ристо Соколов Сокол, да видам ново интересно место во градот и да го запознаам “газдата“, негов добар пријател, но и ученик во откривањето на ликовните мајстории. Бев пречекан со голема и искрена насмевка на Деан како добредојде и неговото: “Аааа, ти ли си тој Марјан, шо се разбира у музика? Ај додека стигне пијачката и мезето, напрај некој избор за ваа вечер!“ Така се започна.
“Астрато“ не беше обичен пица ресторан. Сите оние кои барем еднаш биле таму, знаат. Најдобрите пици во градот, оригиналните мезелаци “потпишани“ од целиот персонал, фантастичните дружби, без разлика дали сте биле првпат или буквално “Астрато“ бил ваш втор дом. А приказната за “Астрато“ вели уште дека по иницијатива и покровителство на Деан Мелов Астрато овде се случи на два пати “Денови на културата, уметноста и виното“ (2009 и 2010), седумдневен фестивал во кој се доживеа вистинска глорификација на врвната уметност, фестивал во кој уметниците не само што излагаа, туку и твореа, сликаа, излагаа, промовираа и музицираа пред гостите во ресторанот. Од ликовна уметност, преку фотографија и литература, староградска, џез и рок музика, со голема подршка на кавадаречки уметници од сите бранши. Учествуваа најдобрите. А гостите (публиката) уживаа во врвните кулинарски специјалитети, дегустирајќи ја истовремено и уметноста и виното, раскажувајќи ги надалеку приказните за “Астрато“.
Ристо Соколов Сокол заедно со Деан Мелов Астрато се иницијаторите на уметничките случувања во “Астрато“, место за кое допрва ќе ни биде жал што го нема. Нивната неверојатно позитивна енергија, нивната неверојатна љубов кон луѓето направија денови за паметење. Неодминилив за спомнување во уметничките случувања во “Астрато“ е кавадаречкиот актер, човек пред се, Александар Малинков, кој грото од настаните ги “среди“ режисерски и водителски, онака како што тој најдобро знае. Во “Астрато“ се подготвуваше и легендарната манифестација “Дреново празнува 2010“, преку која врвната кулинарска, ликовна и музичка уметност за првпат се случи во рурална средина. Но благодарејќи на Деан, Ристо (и неговата неповторлива уметност) и екипата тоа изгледа феноменално и пред се – човечки. И додека ги редам овде настаните кои се случуваа во “Астрато“ да ги спомнам ликовните перформанси со учество на еден од најголемите европски и бугарски уметници Пламен Бонев, со Ристо Соколов Сокол и самиот Деан Мелов Астрато. Во “Астрато“ своевидна промоција доживеа и младиот уметник Трајче Јованов, битна карика на настаните кои овде се случуваа. Дел од кавадаречката младост кој буквално замина по парче леб далеку одовде.
Како дел од луѓето (бидејќи така се чуствував сите овие години) на “Астрато“, морам овде да се заблагодарам за почитта и професиналноста на персоналот, кој ги “трпеше“ нашите уметности и дружби, пред се на Мајсторот и Жикето, а особено на семејството на Деан. Приказната за “Астрато“ заврши. Како што всушност повеќето од убавите приказни во овој град имаат почеток и крај. Проклетство или нешто друго ќе да е во прашање?! Но, како и да е, приказната за “Астрато“ уште долго ќе се чуствува низ градот и сите ние кои бевме дел од неа со голема радост ќе прераскажуваме - дека било еднаш во Кавадарци.
П.С. Во овие тешки времиња, кога нормалните луѓе се надеваат дека веќе уште утре ќе запре злото и ќе станеме пристојна држава, ја посветувам оваа колумна на сите добри луѓе кои низ годините дадоа свој исклучителен придонес и лична саможртва за едно малку поинакво Кавадарци, Кавадарци пристојно место за живеење.

By
Марјан Т.
Бул.“Џон Ленон“ 3

Кавадарци

Saturday, April 15, 2017

Блузирање (213-243)

(прва кавадаречка колумна)

“Кога денес ќе биде некогаш“
(Ристо Соколов Сокол, 1957 – 2015)

Не се сеќавам кога точно го запознав Рики. Ама би му дошло некако, скоро повеќе од половина од животот. Од човек и уметник како него, доволна би била и таа пијачка испиена на неговата изложба во денешниот простор на Винската куќа во Градскиот парк, а тогаш изложбен простор на некогашниот кавадаречки Младински дом. Ма, не сум искрен. Не беше само една пијачка. Другото до нашата последна средба (ден пре Свети Трифун 2015) е наша себична и интимна историја на долги години разговори за уметноста, безброј непроспиени ноќи исполнети со креативност, смеење, сериозни организации на велелепни културни и уметнички настани: Ликовни изложби, театарски претстави, перформанси, промоции на книги, концерти, фестивали. Само “Арт Перформансот“ од 2005 да беше или театарската претстава “Дупло Дно“ на неговиот Ацо Малинков или само отворањето на неговото Студио “Сокол Арт“ – ќе беше доста за да држи убавината до крајот на животот.
Инаку, често пијам кафе (море и нешто плус) по местата кои го носат неговиот белег. И често мислам дека додека постои Кавадарци ќе го има низ градот. Оти таков беше. Ја правеше уметноста за да остане приказна за времињата кои ретко беа бележани како убави. 
А приказната за еден живот преполн уметнист, започнала на еден Велигден, на 16 април 1957 година, во неговото Дреново. Во недела, на 16 април 2017 повторно е Велигден. Точно 60 години од раѓањето на Ристо Соколов Сокол – големиот уметник и човек, по чие заминување Кавадарци повеќе не е истиот град. Ниту пак ќе биде некогаш.
П.С. Ми беше исклучителна чест и задоволство што бев близок соработник на големиот Ристо Соколов Сокол. Имам цели томови поезија инспирирана од неговата уметност. Можеби некогаш ќе ви прочитам некоја песна, за тоа кои бевме и кои сме денес.

By
Марјан Т.
Бул.“Џон Ленон“ 3

Кавадарци

Saturday, March 25, 2017

Блузирање (212-242)

(прва кавадаречка колумна)

“...Кога нацистите дојдоа да ги одведат комунистите, молчев; па јас не бев комунист. Кога ги позатвораа социјалдемократите, молчев; па јас не бев социјалдемократ. Кога дојдоа по синдикалците, не протестирав; па јас не сум синдикалец. Кога дојдоа по Евреите, не протестирав; па јас не сум Евреин. Кога дојдоа по мене, немаше повеќе никој кој би протестирал...“

(Ова е дел од песна напишана од протестантскиот пастор и теолог Мартин Нимелер (Martin Niemöller, 1892-1984), кој на почетокот го подржувал националсоцијализмот, за на крајот и самиот да заврши во концентрационен логор)

Таму некаде средината на девеесетите, на тогашно радио Кавадарци заедно со техничкиот реализатор Трајче Панов ја теравме авторската емисија “Музички клуб“. Со мали (објективно/субјективни) паузи емисијата со малку поинаква музика одеше на програмата неколку години во истиот термин – сабота од 17.15 до 19 часот. Се додека една амбициозна директорка не побара да се промени терминот. А промената на терминот значеше започнување одново на една веќе етаблирана музичка емисија во која гостуваа еден куп познати музички имиња од Македонија и Балканот. И по 207 изданија емисијата ја згаснавме. Често овде сум спомнувал за музичките имиња кои ги нагостивме, но можеби најголемиот предизвик во таа емисија беше раскажувањето музички приказни, рецензии на албуми, следењето на концерти и музички фестивали. Секако, стануваше збор за квалитетна музика од домашната и светска сцена. Емисијата “Музички клуб“ одеше во време кога интернетот не беше на располагање, па информациите и самата музика се набавуваа на малку поинаков начин. Ја користевме богатата фонотека на Радио Кавадарци (плочи, синглови, касети), но без сопствениот ангажман во набавката на нова, актуелна и квалитетна музика, предизвикот да се направи нешто квалитетно и слушано, воопшто немаше да постои и да не дотурка до 207 средби со слушатели и љубители на малку поинаква музика, реткост во тоа време во етерот. Во ова блузирање толку за оваа емисија, во некоја наредна прилика повеќе, освен информацијата за феноменот на техничката реализација на емисијата: Имено, користевме се од техниката која ни беше достапна во радиото. На почетокот два магнетофони – ленташи на кои ги подготвуваме меѓу другото и најавните/одјавните шпици и џинглови, два грамофони и два дека. Со текот на времето “приклучивме“ два ЦД плеера и компјутер. Така да на крајот техничкиот реализатор Трајче Панов ракуваше со девет апарати, плус миксета и секако микрофонот на водителот и авторот, мојата маленкост. Задоволството од реализираното, трае до денес.
Изминатиот викенд патот ме наведе до Градскиот парк. По којзнае кој пат се воодушевував на скулптурата “Детето со бродче“ (никој не знае како точно се вика, ама не е ни важно тоа). Од доцните пеесети на минатиот век стои на истото место и повторно и повторно блика со својата модерност и смиреност. За жал, влезот во Градскиот парк е дебело мангупски руиниран. Тревните површини уништени. Треба ли коментар?! Велелепната “Костурница“ сеуште е на истото место и фасцинира и таа (повторно) со својата модерност и смиреност. А бе грди се тоа, дел урнати дел запуштени и заборавени, канделабрите кои некој на времето паметно ги поставил да ја осветлуваат патеката кон Костурницата. Заслужуваме генерациите кои се раѓаат во овие денешни (не) времиња да не проколнуваат за она што (не) сме го сториле. А паркот кавадаречки, па макар субјективно звучело, со својата местоположба и грандиозност со децении е еден од најубавите на Балканот. Арно ама, со моторите кои без никаков усул фрчат по пешачките патеки, прашање на време е кога некоја чаламџиска моторизирана будала ќе направи некоја белја. Оти да се разбереме, кавадаречкиот Градски парк е за прошетки, а не за курназење.
А пролет е и во Кавадарци. Сезоната на топорење по летните бавчи е отворена. Ете ме и мене како чат – пат се “топорам“. Добро е што сеуште има по малку место за пешаците на тротоарите на “Илинденска“. Да, особено меѓу моторите паркирани каде што и не му местото, па оние најспособните некако се “дутнат“. За велосипедите и нема место во оваа приказна. За нив останаа планините. Освен за типовите како авторот на овие редови, кој упорно докажува дека во град без велосипедски патеки (утопија) местото на велосипедистите е на коловозите. Да, пролет е и во Кавадарци.
П.С. Да се потсетиме дека нови албуми последните месеци исфрлија Depeche Mode – “Spirit”, Neil Young – “Peace Trail”, The Rolling Stones – “Blue & Lonesome”, Metallica – “Hardwired”. Пред тоа последните авторски (и животни) изданија ги исфрлија David Bowie и Leonard Cohen. Тоа од ветераните. Еден куп добри албуми месециве наназад се на располагање. Ако пак сеуште сте навлечени на стопати преџваканото етно (кое како world музика сеуште извонредно котира на светската сцена, ама содржи и оригинален авторски белег, за разлика од тукашната продукција која воглавно ни нуди срања спакувани во квази етно формат), џабе сте изгубиле време читајќи ја колумнава.

By
Марјан Т.
Бул.“Џон Ленон“ 3

Кавадарци

Tuesday, March 14, 2017

Блузирање (211-241)

(прва кавадаречка колумна)

Првото издание на “Блузирање“ беше објавено на 20 ноември 2004, во првиот број на двонеделникот “Тиквешка хроника“, кој излегуваше точно две години и на чиј тираж можат да му позавидат повеќето од денешните дневни весници во државата. Оваа колумна, самобендисано наречена “прва кавадаречка“, по згаснувањето на “Тиквешка хроника“ го започна своето патешествие на интернет, на една од македонските блог платформи, за да денес е на адресата на која моментално ја читате. Дел хроничарски настроена, дел критички, ретко благонаклоно кон општествените (не)случувања поврзани исклучиво со и за Кавадарци. Толку за неа, само уште информацијата дека еден ден (наскоро?!), ама еден стварно убав ден, сите изданија на “Блузирање“ ќе доживеат и печатен формат, па кому како иде. И да, навистина е прва кавадаречка колумна. И официјално. И не е ова воопшто јубилеј на колумната. За друго станува збор. Се допаѓало тоа некому или не, авторот на овие редови продолжува понатаму и покрај сите перипетии низ годините минати, што приватно, што професионално, па ако сте расположени и понатаму за читање, да продолжиме. Ако не, никому ништо, овде завршува нашето дружење.
Ако продолживте со читање, еве што ми беше зборот. Со оглед на тоа што авторот на овие редови заокружи полувековно битисување во овој град, случајно или намерно наречен Кавадарци, има право да раскажува приказни. Ама вистински! Пеесет години (и со бројка – 50) живеење во Кавадарци (истовремено и 50 години воопшто живеење) тераат на размислување за некаква ретроспектива. Со оглед на тоа што не сум којзнае каков носталгичар за тоа што било и поминало, мојот основен мотив во овие писанија е утописката размисла “Кавадарци – пристојно место за живеење“. Да, малку поинаков локалпатриотизам. Алтернативен, андерграунд, кој ли ќе го знае?!
Според денешна точка на гледање, Кавадарци е такво какво што е, раширено околу градскиот плоштад, а плоштадот – ледина. И сега што? Ништо! Овој месец (3 март) истерав пола век битисување (приватно/професионално) на планетава. На планетава, оти тесни и кусогледи ми се националните кошули и се што е фино и ново, различно и храбро, ми е драго и секако со подршка за освојување на нови и слободни општествени простори и форми. Да, граѓанин сум на Македонија, ама тоа не ме спречува да се интересирам за светските различности, особено што рокенролот ми е константа, блузот ми е база, добрата книга радост, на уметноста и се поклонувам, а за се друго побарајте ме во урбаното подземје на градот, во друштво на троа поинакви и ептен интересни луѓе. Добар дел од нив заминаа на овој или на оној начин, ама сеуште не има, така да плачките по Кавадарци кое некогаш било баш и не ми се многу по ќеиф. Оти денот е да се (пре)живее и во него да се остави дел од себе, како мисла, дело, белег, за да утре некој и некаде се пронајде во мигот, дека еднаш и некогаш имало луѓе кои копнееле по истиот тој миг - да се биде свој на своето, есапејќи го целиот свет за свој.
А барабите кои и во овој момент ви го заебуваат живеењето, така и ќе завршат – како бараби. Дел од нив со многу туѓи пари на контотото, ама со разнебитени семејства и криминални досиеја кои еден ден ќе стигнат за наплата, дел од нив како заблудени сиромаси со наметнати и развеани туѓи знамиња, заборавени на крстопат, никогаш не пронаоѓајќи ја сопствената меѓа, заборавајќи дека барабите им одзедоа се што требало да имаат – спокој, мир, демократија, пристоен стандард, слобода. И да, утре е нов ден. За вечерва – читање на шведски крими роман, слушање српска рок музика, гледање холандски филм. За утре – читање босанска поезија, слушање канадска поп музика, гледање американски серијал. За задутре сеуште немам план. А и зошто ми е. И што тука не е јасно?!
П.С. Нема П.С. Само добра мисла и денот/ноќта како мотив да се остане ист, а така различен. До крајот!

By
Марјан Т.
Бул.“Џон Ленон“ 3

Кавадарци

Friday, February 24, 2017

Блузирање (210-240)

(прва кавадаречка колумна)

Ме прашаа пред некој ден зошто пишувам само за Кавадарци, а не опфаќам теми пошироко од Македонија?! Немам некој конкретен одговор, а и зошто би, ама еве прашање и од мене: Не се наоѓа Кавадарци белки на Антарктикот? Нешто слично како неуспешната трибина за загадувањето. Немало интерес кај обичните граѓани, само се силеле по социјалните мрежи. Не се силат бре, туку користат медиум јавно да го кажат своето мислење, да изразат негодување и да постават прашања. Ај што трибината беше закажана на сред работен ден, точно на пладне, туку е и непотребен гест, кога е познато дека Кавадарци е на високо место во државата по загаденост, а еколозите и службите треба да го кажат решението. Или можат да се справат со загаденоста или не. Трето нема.
Некако навикнавме нештата овде да останат недоречени, настаните да бидат недоорганизирани, улиците полуисчистени. Ете бидна и помина празникот “Свети Трифун“. Се нешто ме влече мислата дека треба да се одлучиме дали овој празник треба да се прославува или не. Да се одбележи, секако да. Ама да се прославува во години низ кои лозарството се провлекува меѓу ветувањата на политичките партии и (не)моќта на откупувачите и преработувачите да се справат со децениските проблеми, делува како некое ефтино садо – мазо порно. И вообичаено, никому ништо. Ликовите кои се демек водачи на лозарите, баш ги заболе за нив. Ете ги во првите редови на сите “ѓезми“ низ градот, како да намерно ја маргинилизираат оваа дејност и се повеќе Кавадарци и Тиквешијата го препуштаат на индустријата која привидно го води приматот на економски чинители, благодарејќи пред се на ниските лични доходи (двеста евра како дефиниција), од кои единствената корист е што низ градот (барем сега – засега) се притаија пишалките. Можеби не сум во право?
Со оглед на тоа што сум активен и на блогерајот и на социјалните мрежи, ги следам “актуелностите“ на оние што го следат моето пишување, особено мојот атипичен локалпатриотизам, толку различен од распашаните “љубители“ на Кавадарци, кои толку многу го сакаат градот што селфирајќи се (топорејќи де) заборавиле дека кафеанските маси (сосе шопската, баникот и сувомесното на нив, гарнирани со по некое варено јајце и компир салата) не се Кавадарци, оти Кавадарци е нешто друго. Пулсирањето на кавадаречкото секојдневие ми дава за право да се искашлам гласно од влијанието на загадениот воздух по моето здравје, ми дава за право да му кажам во лице на типот што се паркира на пешачки дека е сообраќаен дебил, ми дава за право со мои пари да си купам весник или списание по мој избор, а за книгите и стриповите сум спремен револуција да кренам. Не дека имам многу следбеници во градот, ама ете признавам – цел живот читам “субверзивна“ литература, особено што во последно време идоли ми се Дилан Дог и Микаел Блумквист, а Алан Форд се подразбира.
И да, ако наредниот пат на ова место прочитате нешто што не ви се допаѓа, не мора да го печатете текстот, оти нема да го бришам па можат и од овде да го читаат оние кои ве тераат да ме следите, додека вам повеќе ви се читаат новопоговорките на фејсбукот . Па мајка му стара, има милијарди сајтови на кои можете себе да се пронајдете. Мене не ме барајте онаму каде национализмот и ововековниот фашизам се обидуваат да стигматизираат. Особено ова важи за следбениците на новите фејсбук воини. Баш ме заболе за нивниот примарен антички животински инстинкт, биле тие актери, политичари, новинари, владини – невладини или фејсбук мислители. Немојте да се лигавите, немојте да ширите омраза, оти војната не донела никому добро. Така да, седете си на вашите маси по “трендовските“ кафеани, постирајте си “умни мисли“ помеѓу две селфија, патриотизирајте се до небото од преку “барата“ (а и од оваа страна) за време на паузата додека заработувате за да го платите данокот во државите каде што се наоѓате, само немојте да го (зло)употребувате зборот – војна. Во војните сите семејства се жртви. Ебати тоа воинствените!
П.С. Денеска сум свечено расположен (мене секојдневно ми е празник – го славам животот), така да можам да си дозволам да ја преслушам комплетната оставштина на загребски “Haustor”. Ма и самостојните дела на Darko Rundek. А следното наше дружење почитувани случајни или намерни сопатници во блузирањево, ќе тераме роденденска колумна. Што и како, следното читање, првите денови на март 2017.

By
Марјан Т.
Бул.“Џон Ленон“ 3

Кавадарци

Friday, February 10, 2017

Блузирање (209-239)

(прва кавадаречка колумна)

Некаде 1980/81 година за време на божиќните празници беше паднал многу снег во Кавадарци. На паркингот пред општинската зграда (да бе, на времето имаше паркинг во центарот на градот!) исчистивме од снег пет - шест автомобили, се преморивме и не успеавме да го пронајдеме автомобилот кој го баравме. Големите снегови ги имаше и во доцните осумдесети и раните девеесети на минатиот век. При еден таков голем снег, Кавадарци и буквално беше одсечен од светот, поради високите наноси на приодите кон градот. Низ улиците се движевме по импровизирани патеки меѓу големи ѕидови од снег. Кавадарци, односно службите задолжени за чистење на снегот одсекогаш ги изненадувал, не само снегот, туку и ниските температури вообичаени за зимата. Но и покрај тоа, нема оправдување секоја наредна зима да имаме (повторно и повторно) проблеми во движењето на возилата и особено на пешаците. Да, вина сносиме и ние граѓаните во одреден дел. Оти, нема од Скопје да дојде братучед ти да ти исчисти пред порта, ако не ја фатиш лопатата и ти и комшиите околу тебе. За дел од дуќанџиите и да не зборувам. Сакаме муштерии, а пред дуќан пола метро снег. А ваму се истопориле на (во моментот) трендовската “Илинденска“. Среќа, дојде февруари и не заврна повторно снег, само троа газевме кал. Ебати среќата!
И во 2017 влеговме со катастрофална сообраќајна некултура во Кавадарци. Дно! Треба ли нешто повеќе муабет за тоа или да ве вратам на препрочитување на блузирањето наназад барем една година?! Јануари и речиси половина февруари годинава, само ја потврдуваат сообраќајната мизерија во градот. И возачка и пешачка. Кому како му дошло.
Нешто друго ми е интересно овие денови. Експанзијата на (стари) фотографии од Кавадарци и Тиквешијата по социјалните мрежи. Па едно воодушевување, па ова, па она... А се би било поверодостојно (коментари и сл.) ако во изминатите години одвоевте час – два од вашите животи и посетевте некоја од изложбите низ градот на кои беа поставени токму фотографиите на кои сега се правете паметни и познавачи на (не) приликите во и низ Кавадарци, денес и во минатото. Неколку фото монографии со истите тие фотографии се на распоагање дваесетина години наназад, а и на интернет повеќето од нив се достапни десетина години. Не за друго, атер за дупките по улиците и тоа шодерот по тротоарите.
П.С. Уште од самото донесување на Законот за забрана на пушење на јавни места, сметам дека иако е “проевропски“, овие транзициони години на башибозук во државата е еден од последните закони кои воопшто требаше да се усвојат и практикуваат, барем додека му дојде реално време на донесување... Секоја чест на непушачите и нивните основни права да дишат чист водух. А бре, се испотрувме секодневно од “непознати“ загадувачи, па не видов дека некој се побуни против екстремното загадување овие денови, ниту пак некој е санкциониран поради тоа од страна на државата.  И ете, и покрај тоа што ми (ни) ги бројат парите потрошени за цигари, (тие истите) не видов дека купиле пристоен стан, направиле куќа или возат некоја страшна машина, нешто не видов дека децата им се школуваат во елитни образовни институции од заштеденото. Настрана тоа што никому не му пречат привилигираните кафеани каде воопшто не се почитува Законот за забрана на пушење на јавни места. Арно ама тие се трендовски и престиж е да се биде во нив и патем да се направат стотици селфија. Ебати престижот, ебати! И не ќе е до цигарите најголемиот проблем во народното достоинство. Некое друго пушење ќе да конструира монструми и ортодоксни лигуши и ебиветровци. А?

By
Марјан Т.
Бул.“Џон Ленон“ 3

Кавадарци

Sunday, January 15, 2017

Блузирање (208-238)

(прва кавадаречка колумна)

Многу често се случува, некои општествени (?!) феномени, додека не ги почуствуваш на своја кожа, едноставно ги прескокнуваш и продолжуваш понатаму. Така и јас со грипот. Кој толку силно ме вклешти ден пред Нова година, па се до Божиќ, та со високи температури чинам прогледав за уште еден феномен на негрижа кон граѓанинот. Иако и грото од медиумите ја објавија официјалната бројка за дури 40 пати (?!) поголем број на заболени од грип во државата отколку истиот период лани – никому ништо. Да, за време на неработните празнични денови не функционираа матичните доктори, та сите за преглед и коктел боцкање се “тискавме“ на Итната медицинска помош. Цел град на еден доктор... Така започна 2017 година во Кавадарци.
Екстремно ниските температури ујгун им дојдоа на сите, та сменивме тема и се зафативме со студот и неисчистените патишта, улици и тротоари од историските 15 сантиметри наврнат снег. Ниските температури го потиснаа грипот со “бапските“ приказни дека ќе го снема со првиот снег и мраз. Ај што не го снема грипот, туку снегот донесе скршеници, тротоарите и “споредните“ улици (за уличките да не зборуваме) го чекаа првото Василичарско сонце за самите да се исчистат. И оп, повторно ниски температури под нулата и најава за нови (историски?!) врнежи на снег. Во меѓувреме, грипот зема и жртви, како нус појава на тврдокорноста на општеството кое заборава дека постои за граѓаните. А дел од граѓаните ја засилија потрагата по спас од грипот, немајќи како поинаку ли, не верувајќи во системот ли или пак можеби имаат некакво поинакво искуство, па бараат чаре со домашни “лекарства“ и совети од социјалните мрежи од типот “Како да го победиш грипот за два дена“. Како? Никако! 21 век? “Иди мало причај ми о томе!“
Да се разбереме, ако овде станува збор за Кавадарци, не значи дека авторот на овие редови баш го заболе за остатокот од државата или не дај Боже светот. Оти, ако не друго, еден куп драги луѓе се надвор од градот на подолго, повеќето од нив и засекогаш, така да врескањето дека каде и да си најдобро е дома е океј, само запрашајте се патем – каде е тоа дома. Затоа потивко со забеганиот национализам, оти никому не донел добро. Никому! Особено закоравениот турбо фолк патриотизам со националистички предзнак и надзнак. Неверојатно! Капак на се се кутрите кои парче леб земаат по некои Америки и по истите тие Америки плукаат по социјалните мрежи, како да дома (да бе да видиш ти, ами таму им е дома!) семејството не им е лојално до срж на истите тие Америки. Слична приказна е со тукашните “бивши“ жители (на црно) по истите тие Америки, та и Европски унии. Истопорени по кладилници каде ја трошат и последната паричка сркајќи го истинатото еспресо од сабајле до касно навечер (секогаш со промашување на само една утакмица на ливчето), плукаат по светот кој ја мрази Македонија, истовремено барајќи начин барем уште еднаш да заминат во тој исти свет и да не се вратат никогаш овде. Патриотизам? Не, национализам од најлош уличарски тип. А бе вошки фатија, крв пуштија чешајќи се на погрешни места, шизофренија навлекоа мразејќи погрешни луѓе.
А Кавадарци? Кавадарци е сеуште на истото место. Памети овој град големи снегови, бааѓи поголеми од овие историски 15 сантиметри. Та ниту градот, ниту мојата маленкост не сме од вчера. Паметиме ние заедно од поодамна.
П.С. Во моментот, Македонија сеуште нема влада, а ближат локални избори. Отидов јас да го прочитам најновиот број на “Алан Форд“, оти некако нормална литература би му дошла овие денови. “Дилан Дог“ и “Марти Мистерија“ ќе ги чувам за напролет. И да, добрата музика и понатаму се вика рок музика. Особено ако го чекаш повратничкиот албум на Last Expedition.

By
Марјан Т.
Бул.“Џон Ленон“ 3

Кавадарци