Wednesday, August 16, 2017

Блузирање (219-249)

(прва кавадаречка колумна)

“… Ovo je novo vreme u kome ljudi žele da budu objekti. U kome ne žele da imaju više mišljenja nego što im treba. U kome ne žele da imaju više savesti nego što može da im smeta. U kome ne prepoznaju ni sopstvene emocije, ukoliko nisu formulisane kao kliše…”

Драган Амброзиќ – “Rock’n’roll chick” – Vreme, бр.1383, 6 јули 2017

Паметам, а паметам од поодамна. Крајот на седумдесетите на минатиот век, основец, почеток на септември, живеам на “Илинденска“ 3 (една од моите четири кавадаречки адреси), гости од Скопје, Куманово, Радовиш... Сите наредени на терасата (1,5м x 3м), чекаме да започнат мото трките на “Тиквешки гроздобер“. Се прогласува победникот, започнува гроздоберскиот карневал. Трае. Поставките величенствени (со години подоцна дознавам дека сите до една се креација на кавадаречките уметници). Педа место нема на “Илинденска“ и тогашниот (непрежален) плоштад од народ. Жив човек не познаваш, затоа што гостите се од целата поранешна држава. И странци, кои на првата бензиска (не толку бројни како денес) дознале дека во Кавадарци има една голема манифестација која се вика “Тиквешки гроздобер“. Кој да му знае, деца бевме, дека сме биле сведоци на историски моменти, денес видливи само на фотографии на секоја година истата изложба од минатите изданија “Тиквешки гроздобер“.
Во 1985 година, заминав на одслужување на тогаш задолжителниот воен рок, во Земун, крај Белград, Србија. Да се разбереме, јас служењето војска до ден денес го сметам за изгубено време. Среќа касарната имаше извонредно богата библиотека, па некако се издржаа тие година и дваесет дена. Ама тоа е друга приказна. И види ти работа, запознав луѓе кои биле во Кавадарци, по некоја случајност, токму на манифестацијата “Тиквешки гроздобер“, која во меѓувреме престана да се одржува, поради којзнае какви причини. Луѓето биле во Кавадарци, кој поради пријатели, кој службено,  кој поради тогаш седумдневните екскурзии низ бившата држава. И сите си поминале незаборавно. Кој ради Саемот за земјоделски производи, кој поради импровизираните тезги на кои се продаваа грозје и сите гроздови производи –маџун, слатко, ракија, вино, кој поради цистерните бесплатно вино лоцирани на Градскиот плоштад и пред (тогаш Агрокомбинат) Тиквеш, некои поради големите концерти кои тогаш се одржуваа на Градскиот стадион пред над пет илјади публика. Центарот на Кавадарци тие денови беше центар на Балканот. Денес, некоја друга приказна, море ептен чудна и заебана приказна. Само една работа. Тогаш карневалот се одржуваше на последниот ден од манифестацијата, во недела (да, и првите години од неговото возобновување беше во недела), а денес е навечер, нешто налик на локалната “поговорка“ – Ноќна берба. Тоа се кажува, за нас и за годините наназад кои ги изеде транзицијата. Да, но за разлика од многу други градови и нивните локални манифестации, кои најверојатно се одлика на нивните средини, манифестацијата “Тиквешки гроздобер“ денес не е ништо друго освен транзициска приредба. Да парафризирам еден драг пријател –“Во ракијата не е вистината“. Особено не на 40 степени во два попладне!
И ако забележавте, програмата на “Тиквешки гроздобер 2017“ се разликува од тоа што го пишува на  единствениот билборд поставен низ градот и информациите кои се објавуваат низ локалните медиуми. Оти на националните медиуми најверојатно нема кој да им испрати мејл, дека во Кавадарци во септември 2017 ќе зјае Северина, па да го заобиколат градот што подалеку. Организатори на “нивоу“. Е, таа е...  И да, наредното издание на првата кавадаречка колумна гордо ќе го носи бројот 250!
П.С. Поминаа триесет години од издавањето на албумот “The Joshua Tree” на U2. Неверојатно звучи денес неговата свежина. И музичка и текстуална и продукциска. Вистинска музичка лектира за сите генерации. Да, никаде низ македонските сајтови, електронски и печатени медиуми нема да прочитате никаква ретроспектива, анализа, есеј, издржан новинарски прилог за неверојатната историја на овој албум. Македонското copy – paste новинарство никако да излезе од калта. Да, чест на исклучоци, ама U2 направија многу повеќе за македонскиот урбан сензибилитет и граѓанско живеење од сите тукашни политичари и особено политиканти, кои не успеаја да се издигнат ни педа над квазипатриотските џингрлака повраќаници. Јеботе, U2 ги слушам повеќе од 35 години и секогаш знаат да ме изненадат со нешто фино.

By
Марјан т.
Бул.“Џон Ленон“ 3

Кавадарци

Monday, July 31, 2017

Блузирање (218-248)

(прва кавадаречка колумна)

Лето во Кавадарци. Таму некаде доцните седумдесети, почетокот на осумдесетите на дваесетиот век. Кавадарци се движи кон својот економски врв. Еден куп фабрики со илјадници вработени. Се оди на летен одмор на Јадранот, во Охрид, Преспа и Дорјан, по кампови и работнички одморалишта. На Јадранот започнува да функционира Јадранската магистрала, па по неа до Улцињ, Будва, Херцег Нови, Макарска, Јадранските острови се до Пореч. Па велелепните плажи крај Беќиќи, монденската “Словенска плажа“, па Башка Вода, Бабин Кук, Свети Стефан, па во Дубровник, да се нахранат гулабите, да се прошета низ Страдун. До Охрид и Преспа се одеше исто како и денес, преку Ресен. До Дорјан, на излезот од автопатот до езерото по недовршен локален пат (на дел од него се минуваше преку река), а таму камповите “Мрдаја“ и “Ачикот“ и култната “Кавадаречка плажа“. Грција штотуку почнува да функционира како “мека“ за македонските туристи. Денешните “ексклузивни туристички места“ во доцните седумдесети, почетокот на осумдесетите на дваесетиот век беа обични приморски села, со два колонијала, една слаткарница, три ресторана, една продавница за се и сешто и рибарски мрежи во недоглед. Се одеше на летување кај јужниот сосед по принципот пола – пола. Половина пари за летен одмор (претежно кампување), половина пари за шопинг во Солун. А од Солун теписи, лустери, сервиси за ручување, маслинки, лубеници, кафе и слични тракатанци и дребулии, натоварени на фиќињата и правец дома.
Инаку, за Јадранското море и летните одмори во тоа време има и други (вистински) приказни. На пример Релито до Сутјеска. Ама за тоа - во некоја друга прилика.
Лето е во Кавадарци и оваа тековна 2017 година. Една од годините во која летните доживувања се измиксани со политика, претежно дневна, сакате наречете ја и банално политиканство. Од гнасен и лажен патриотизам, до ефтин популизам. Патриотите се на одмор во Грција, Бугарија и Албанија (оние најпатриоти и на ексклузивни прекуокеански дестинации), а останатите во Охрид, Преспа и Дорјан, поголемиот дел на Тиквешкото езеро. Се друго што не спаѓа во двете категории се по полињата, на плантажите со грозје, продаваат бостан по пазарите. Ух, кога ќе ми текне дека солиден број се по белосветските дестинации, ама на работа, по парче леб, далеку од најблиските и кавадаречкото секојдневие на кое најверојатно доживотно ќе му се навраќаат само како гости. Не се тие виновни, виновно е ова мочано општество, општество на нееднаков третман и партиско вработување и делење по безвезална основа. Нејсе, лето е во Кавадарци и оваа година. Ама ептен лето, дури и улиците на овие пеколни температури нема кој да ги измие. Којзнае, можеби цркнаа камионите со прскалки и црева, фаповите од таму некаде после втората светска војна. Амин.
Со оглед на тоа што не спаѓам во ортодоксните патриоти, ниту пак спаѓам во оние “другите“, а го обожавам летото со сите негови перформанси (високи температури, кратки панталони, сонце бре), си го истерав годишниот одмор, таканареченото летување, онака како што сакам, таму каде што сакам, со тие кои што ги сакам. Оти, Кавадарци е сеуште на истото место, сеуште мороните се паркираат на пешачки, се помалку има место низ градот за (градски) велосипедисти,  а пешаците се тресат на семафорите. Сеуште Споменикот на слободата е на Градскиот плоштад , само што пораката “За слободата на народот свој“ е нечитлива и е нагрден тој истиот споменик со остатоци од плакати за кафански свирки и турбо – фолк забави.
Арно ама и утре е нов ден. Грозјето ќе го берат и идните генерации, вино и ракија ќе се прави и понатаму, само што нема да се вратат убавите луѓе кои по парче леб заминаа одовде. А не да ни недостигаат, се радуваме на било каков абер од нив. Особено ако се смилуваат да ни дојдат на гости, кога за тоа ќе имаат време. Оти, оние кои заминаа последните десетина години не се гастарбајтери, тоа се луѓе со нови татковини. Македонија и Кавадарци им се само попатни станици. И ако, нека е така.
П.С. И да не се заебаваме, отворете очи на четири, доаѓа време на “Тиквешки гроздобер 2017“. Истата компанија (или што ли е) која го организира, е организатор на многу други “манифестации“, една од нив и Пиволенд во Скопје. По кавадаречки кажано “кај ниј пар’те, кај нас ем празно меме, ем поганилок“. За вино и ракија да пијме - сите имаме по дома. Друго нешто ни треба бре организатори низаедни! Пејсет илјади евра за Северина, нели ве срам бе говеда!

By
Марјан Т.
Бул.“Џон Ленон“ 3

Кавадарци

Sunday, July 16, 2017

Блузирање (217-247)

(прва кавадаречка колумна)

“…Ostajem sam, ostajem sam
u ovom gradu strahom zatrpan
ovaj grad je nekad
bacao svetla daleko
ovaj grad je mogao bolje…”
(EKV “Zajedno”, LP “Neko nas posmatra” 1993)

Кога годините ти се нижат испреплетени професионално и приватно со културата и уметноста, задоволството од направеното не ретко ти се движи кон еуфорија. Но затоа, не се ретки и падовите, особено во оние каде рацете ти се врзани и не си моќен ништо да промениш, поради тоа што нештата и не зависат од твоите можности. Нејсе, на 10 јули годинава по шести пат ја реализиравме Меморијалната манифестација “Денот кога се роди добриот човек“ посветена на Дејан Костов Лиса, еден од последните вистински урбани ликови во Кавадарци, дете на поубавата страна на кавадаречката приказна. Задоволството дека манифестацијата беше успешна е големо, особено што бројната публика присутна таа вечер на платото под Винската куќа во Градски парк Кавадарци – го препозна моментот, ги препозна урбаните вредности и реагираше прекрасно. Секако, благодарејќи на сеќавањата за добриот човек Дејан Лиса, но и поради учесниците: Гордан Ристовски Гого со неговите уметнички фотографии, ептен фино вклопени во амбиентот, актерот Александар Малинков со неговото некласично водителство и интеракција со присутните и секако рок бендот “Лексикон“ со извонредниот репертоар и настап. Задоволството е уште поголемо, бидејќи е во организација на Здружението за алтернативна култура “Алтер Центар“ Кавадарци, кое за пет години постоење се движи исклучиво кон целите поставени на самиот почеток – организација на алтернативни културни и уметнички случувања. Досега зад нас се шест реализирани Меморијални манифестациии “Денот кога се роди добриот човек“ (во моментот најдолготрајната манифестација во Кавадарци организирана надвор од официјалните институции), како и две реализирани манифестации “Пријателите за Ристо“ посветена на големиот уметник и човек Ристо Соколов Сокол. Да, за неверување е, ама следуваат подготовки за наредни манифестации кои го носат предзнакот урбани и алтернативни.
Да се вратиме на кавадаречкото секојдневие. Деновиве како гром одекна информацијата за содржината на годинашното издание на манифестацијата “Тиквешки гроздобер“. Организаторот ја потценил и обезвреднил оваа повеќе од половина век стара манифестација и годинава дефинитивно ја ставил на рамниште со селски панаѓур. Е па сакавме да го организира приватна компанија и сега ни се свети целата постапка и полека, но сигурно, ја губиме манифестацијата која бројни генерации ја граделе, оставајќи го својот ентузијазам и знаење во интерес на градот. Денес имаме манифестација во чија реализација организаторот нема вклучено ниту еден од креативците од градот. Акцентот е ставен на музичкиот дел, кој е како пресликан со сличните масовни манифестации низ државата. Денешната верзија на “Тиквешки гроздобер“ е нешто како “туѓо тело“ за градот. А манифестација која не живее со граѓаните на градот во кој се организира, манифестација на која речиси и да нема гости од страна, не ќе да е нешто со кое градот може да се гордее. Напротив. Карневалот со десетина поставки, кој навечер поминува низ несоодветно осветлената “Илинденска“ за таа прилика, е тажна приказна сам по себе. Во содржината на организаторот нема Земјоделски саем,  Вински парк, Меѓународна фолклорна вечер, спортски турнир, нема штандови за продавање грозје и производи од грозје... Ама затоа пак ја има Северина! Јебига, такви какви што сме, изгледа си го добиваме она што сме го заслужиле. По објавувањето на содржината на годинашниот “Тиквешки гроздобер“  пред некој ден, реакциите по социјалните мрежи (други реакции нема) траеја неколку часа. После тоа молк. Вообичаен молк. Традиционален. Ептен традиционален.
П.С. Пред 25 години, далечната 1992, во Кавадарци се одржа првиот “Тиквеш Рок Фест“. Учествуваа 11 бендови од Кавадарци, еден од Неготино, а гости беа Зијан (Гевгелија), Боб – Рок (Штип) и Александрија (Штип). Поголемиот дел од организаторите на овој рок фестивал кој доживеа три изданија денес се во веќе етаблираното Здружение за алтернативна култура “Алтер Центар“ Кавадарци. Толку. Токму. А бевме дел од “Баухаус“. И сеуште сме.

By
Марјан Т.
Бул.“Џон Ленон“ 3
Кавадарци

Thursday, July 6, 2017

Блузирање (216-246)

(прва кавадаречка колумна)

Жешко. Лето е насекаде низ Европа, па и во Кавадарци. Кавадаречките приказни ова лето се за нијанса поинакви од претходните. Оние секојдневни, кои се однесуваат на топорењето по летните бавчи, мизеријата од сообраќајна (не)култура и озборувањето – се исти. Друго нешто е различно, арно ама на повеќето од нас им е сеедно, оти за другиот станува збор, не за мене. Изминативе десетина и озгора години се изнаслушавме приказни за странските инвестиции, за олеснувањето на животот, за убавината на “туѓиот“ раскош, така да, ако сакаш да останеш при здрав разум – сади китки и вади ги, спростирај алишта и оди на доктор, да не случајно ти е подобро вчера отколку утре. Не ми е за друго, приказните низ градот за затворање на Фени Индустри, за драстично намалување на вработените во Дрекслмаер, не ќе да се на добро. И додека не се појават официјални информации за реалната состојба, можеме само да ги обвинуваме за лаги пренесувачите на лоши вести. Или па не?! Можеби проблемот е во Росоман, во трите илјадарки за секое новородено дете?! Сума на пари која тамошните власти си ја ивлекле од џепот таман пред локалните избори?! Не се заебавај! Арно ама,  според сите животни параметри и стандарди, инсајдерските информации велат дека тоа требало да се случи минатата година, некаде пред парламентарните избори. Истите тие инсајдерски информации велат дека со наши пари тоа не се случило. Јебига, како тоа со наши пари?! Ами така – инвестициски! Така барем велат луѓето кои ги познаваат нештата низ градот. Прашањето е зошто тоа нам жителите на Кавадарци не ни се кажува! Одговорот е најверојатно поразителен, ама да не се правам правник, оти според сите позитивни законски прописи, според Уставот на РМ, на граѓаните на Кавадарци некој требало да им го каже тоа. Кој? Оној кој од името на граѓаните, со право добиено на избори, раководи со градот и сите оние човечки штрафови кои земаат дебела плата за тоа. И немојте да ми ги топорите овде приказните дека сите сте на одмор, демек, имаат пари за тоа, а ваму сите до еден, вклучувајќи ме и мене, тераме патлиџан туризам. Оти со двеста евра плата се тера патлиџан туризам, а со 2000 евра се тера одмор на Халкидики, на Бора – Бора, на островите на Јадранот, наместо да се оди во затвор. Јебига! Тоа е тоа. Некого ќе фати клетвата, некого ногата.
А со оглед на тоа што паметам од поодамна, се сеќавам на некои лета низ Кавадарци, кога лежерноста на летните денови не се бараше, туку се подразбираше. И немам намера сега да ви раскажувам приказни, оставам сами да уживате во вашите сеќавања. Летната сиеста ја прават луѓето, не политичките деликвенти. Особено не оние кои ги товарија магарињата и денес нафатирани демек не знаат зошто обичните луѓе ги мразат. Неоти е добро, ептен лоши сеќавања ќе имаме од последниве години.
Филозофирање? Неее, на одмор сум. Терам патлиџан туризам.
П.С. Лето е. За некој ден и 10 јули. Денот кога се роди добриот човек Дејан Костов Лиса. Дете на поубавата страна на кавадаречката приказна. Во понеделник, на 10 јули 2017 навечер, ќе бидеме во Градскиот парк, на платото под Винската куќа, онака да се потсетиме и да му речеме благодарам што постоеше на Дејан Лиса. По шести пат ќе ја тераме Меморијалната манифестација “Денот кога се роди добриот човек“. Со троа урбани приказни и рокенрол. Оти така треба.

By
Марјан Т.

Бул.“Џон Ленон“ 3

Thursday, June 22, 2017

Блузирање (215-245)

(прва кавадаречка колумна)

Ова “Блузирање“ требаше да започне вака: “Со оглед на тоа што од поодамна професионално сум дел од културните збиднувања во Кавадарци (и институционално и оф), понекогаш си давам за право себеси, да мрчам за квалитетот на она што се нуди на кавадаречката публика...“
Арно ама, интензитетот на случувањата, воопшто, не одведе на нешто сосем друго. Имено, веќе имаме нова власт и опозиција во Македонија и на новата влада е да понуди бројни и издржани решенија за проблемите кои се видливи и на државно и на локално ниво. Се разбира, главната одговорност на локално ниво ќе ја има власта која ќе ја добие довербата на граѓаните на изборите кои не очекуваат во октомври. А не е да не е, се изначекавме на решенија изминатите дваесет и пет – шест години транзиција. Факинг транзиција која сеуште трае и нема намера да си замине одовде до догледно време. Благодарејќи на сите нас, нели. Или па не?!
Што се однесува до локалното, ете сведоци сме дека лоцираните во кавадаречката индустриска зона нема повеќе да голтаат прашина и да газат кал, се средиле 450 метри од Западниот булевар, па наредните две години ќе се доправат уште 700 метри.... Така да за четири години успешно ќе бидат завршени еден километар и 150 метри пат. Многу, а?! А иначе, тоа е еден од трите влезови во Кавадарци, лицето кое го покажуваме пред луѓето кои од разно – разни причини доаѓаат или минуваат низ градот. Ај белки ќе потрае патот и нема да ја имаме сликата од кејот на реката “Луда Мара“ каде се што е поставено се руинира. Што од несовесни граѓани, што од непредвидливи природни појави, што од неквалитетна изведба и материјал. А Градскиот плоштад? Градскиот плоштад најверојатно ќе чека подобри времиња и троа зеленило на него, оти ете, лето доаѓа и во Кавадарци, а летото со себе носи високи температури, кои на плоштадот се и за десетина степени повисоки од највисоките во останатиот дел на градот. Во меѓувреме, немало вода за наводнување на полињата во околината на Кавадарци (настрадаа праските, кајсиите и сл.), извиканата катна гаража над полициското паркче е пред (само)уривање поради арамиите кои за ситна пара за железо, ги заболе ваквото дека сите ние таа гаража ја плативме од наши пари. Патем, откупувачите на старо железо нели треба да ги прашат од каде му се на продавачите тие “чудни“ елементи и нели тие истите откупувачи плаќаат на трансакциска сметка која има име и презиме? Инспекциските служби работат нешто во овој град или пак имаат за “чешлање“ ретки пристојни фирми и невладини?! А бе си “ибале векот“, се истурија од работа!
Да, лето почна и во Кавадарци. Не, нема да биде лежерно. Нема да има ништо ни налик на летна сиеста. Оти лежерните градски лета од поодамна не живеат овде. А бе земете прочитајте некоја добра книга, имате деца, бидете им пример. Кренете глас против аздисаниот турбо фолк, кој меѓу другото служи и за перење мозок и губење на уште една генерација на наши, кавадаречки деца. Малку треба да ја изгубиме битката со некултурата. Нешто како битката со сообраќајната анархија во градот, уништувањето на Градскиот парк, запустените влезови на станбените згради, испокршените корпи за отпадоци, клупи, канделабри. Како што пешаците и велосипедистите полека остануваат без простор, останувајќи без тротоари кои станаа летни бавчи на кафулињата и ресторани и паркинг простор за мороните со скапи машини. Срам да ни е на сите!
П.С. Со оглед на тоа што во генот ми е да бидам (а и по убедување сум) антинационалист и антифашист, се изнасмеав овие денови на “бранителите“ на националното по социјалните мрежи. Толку антигрци кои летуваат по монденските летувалишта низ Грција и толку антибугари со бугарски пасош, тука најверојатно е потребен длабински систематски преглед со особено внимание и проверка на психопатолошната состојба на дотичните. Фобиите чувајте си ги за по дома. Лето е бре, време за лежерни муабети, фини нешта и насмевки. Нели?!

By
Марјан Т.
Бул.“Џон Ленон“ 3

Кавадарци

Sunday, April 30, 2017

Блузирање (214-244)

(прва кавадаречка колумна)

Не постои повеќе “Астрато“. Не, приказната не е воопшто тажна. Напротив. За авторот на овие редови, приказната за “Астрато“ е блескава. Тоа е приказна за врвната кулинарска уметност, за нејзиниот спој со врвот на кавадаречката, македонската и балканската ликовна уметност, музиката, театарот, литературата, фотографијата.
Сопственикот на “Астрато“, врвниот кулинарски, но и одличен ликовен уметник, го запознав кратко време по отворањето на ресторанот. Големиот Деан Мелов ме освои како човек и пријател речиси веднаш. А влегов, демек само на кратко, по инсистирање на мојот пријател, уметникот Ристо Соколов Сокол, да видам ново интересно место во градот и да го запознаам “газдата“, негов добар пријател, но и ученик во откривањето на ликовните мајстории. Бев пречекан со голема и искрена насмевка на Деан како добредојде и неговото: “Аааа, ти ли си тој Марјан, шо се разбира у музика? Ај додека стигне пијачката и мезето, напрај некој избор за ваа вечер!“ Така се започна.
“Астрато“ не беше обичен пица ресторан. Сите оние кои барем еднаш биле таму, знаат. Најдобрите пици во градот, оригиналните мезелаци “потпишани“ од целиот персонал, фантастичните дружби, без разлика дали сте биле првпат или буквално “Астрато“ бил ваш втор дом. А приказната за “Астрато“ вели уште дека по иницијатива и покровителство на Деан Мелов Астрато овде се случи на два пати “Денови на културата, уметноста и виното“ (2009 и 2010), седумдневен фестивал во кој се доживеа вистинска глорификација на врвната уметност, фестивал во кој уметниците не само што излагаа, туку и твореа, сликаа, излагаа, промовираа и музицираа пред гостите во ресторанот. Од ликовна уметност, преку фотографија и литература, староградска, џез и рок музика, со голема подршка на кавадаречки уметници од сите бранши. Учествуваа најдобрите. А гостите (публиката) уживаа во врвните кулинарски специјалитети, дегустирајќи ја истовремено и уметноста и виното, раскажувајќи ги надалеку приказните за “Астрато“.
Ристо Соколов Сокол заедно со Деан Мелов Астрато се иницијаторите на уметничките случувања во “Астрато“, место за кое допрва ќе ни биде жал што го нема. Нивната неверојатно позитивна енергија, нивната неверојатна љубов кон луѓето направија денови за паметење. Неодминилив за спомнување во уметничките случувања во “Астрато“ е кавадаречкиот актер, човек пред се, Александар Малинков, кој грото од настаните ги “среди“ режисерски и водителски, онака како што тој најдобро знае. Во “Астрато“ се подготвуваше и легендарната манифестација “Дреново празнува 2010“, преку која врвната кулинарска, ликовна и музичка уметност за првпат се случи во рурална средина. Но благодарејќи на Деан, Ристо (и неговата неповторлива уметност) и екипата тоа изгледа феноменално и пред се – човечки. И додека ги редам овде настаните кои се случуваа во “Астрато“ да ги спомнам ликовните перформанси со учество на еден од најголемите европски и бугарски уметници Пламен Бонев, со Ристо Соколов Сокол и самиот Деан Мелов Астрато. Во “Астрато“ своевидна промоција доживеа и младиот уметник Трајче Јованов, битна карика на настаните кои овде се случуваа. Дел од кавадаречката младост кој буквално замина по парче леб далеку одовде.
Како дел од луѓето (бидејќи така се чуствував сите овие години) на “Астрато“, морам овде да се заблагодарам за почитта и професиналноста на персоналот, кој ги “трпеше“ нашите уметности и дружби, пред се на Мајсторот и Жикето, а особено на семејството на Деан. Приказната за “Астрато“ заврши. Како што всушност повеќето од убавите приказни во овој град имаат почеток и крај. Проклетство или нешто друго ќе да е во прашање?! Но, како и да е, приказната за “Астрато“ уште долго ќе се чуствува низ градот и сите ние кои бевме дел од неа со голема радост ќе прераскажуваме - дека било еднаш во Кавадарци.
П.С. Во овие тешки времиња, кога нормалните луѓе се надеваат дека веќе уште утре ќе запре злото и ќе станеме пристојна држава, ја посветувам оваа колумна на сите добри луѓе кои низ годините дадоа свој исклучителен придонес и лична саможртва за едно малку поинакво Кавадарци, Кавадарци пристојно место за живеење.

By
Марјан Т.
Бул.“Џон Ленон“ 3

Кавадарци

Saturday, April 15, 2017

Блузирање (213-243)

(прва кавадаречка колумна)

“Кога денес ќе биде некогаш“
(Ристо Соколов Сокол, 1957 – 2015)

Не се сеќавам кога точно го запознав Рики. Ама би му дошло некако, скоро повеќе од половина од животот. Од човек и уметник како него, доволна би била и таа пијачка испиена на неговата изложба во денешниот простор на Винската куќа во Градскиот парк, а тогаш изложбен простор на некогашниот кавадаречки Младински дом. Ма, не сум искрен. Не беше само една пијачка. Другото до нашата последна средба (ден пре Свети Трифун 2015) е наша себична и интимна историја на долги години разговори за уметноста, безброј непроспиени ноќи исполнети со креативност, смеење, сериозни организации на велелепни културни и уметнички настани: Ликовни изложби, театарски претстави, перформанси, промоции на книги, концерти, фестивали. Само “Арт Перформансот“ од 2005 да беше или театарската претстава “Дупло Дно“ на неговиот Ацо Малинков или само отворањето на неговото Студио “Сокол Арт“ – ќе беше доста за да држи убавината до крајот на животот.
Инаку, често пијам кафе (море и нешто плус) по местата кои го носат неговиот белег. И често мислам дека додека постои Кавадарци ќе го има низ градот. Оти таков беше. Ја правеше уметноста за да остане приказна за времињата кои ретко беа бележани како убави. 
А приказната за еден живот преполн уметнист, започнала на еден Велигден, на 16 април 1957 година, во неговото Дреново. Во недела, на 16 април 2017 повторно е Велигден. Точно 60 години од раѓањето на Ристо Соколов Сокол – големиот уметник и човек, по чие заминување Кавадарци повеќе не е истиот град. Ниту пак ќе биде некогаш.
П.С. Ми беше исклучителна чест и задоволство што бев близок соработник на големиот Ристо Соколов Сокол. Имам цели томови поезија инспирирана од неговата уметност. Можеби некогаш ќе ви прочитам некоја песна, за тоа кои бевме и кои сме денес.

By
Марјан Т.
Бул.“Џон Ленон“ 3

Кавадарци